Joss Stone temt haar publiek met soulcovers

Joss Stone. 9/9 Paradiso Amsterdam.

In 2003 veroorzaakte de toen nog maar vijftienjarige Joss Stone een sensatie met haar debuutalbum The Soul Sessions. Voor een blanke Britse zangeres had ze opvallend veel soul, gecoacht door soulveteranen Betty Wright en Timmy Thomas. In de daaropvolgende jaren probeerde ze krampachtig een eigen stem als songschrijver te vinden. Op haar zesde album The Soul Sessions 2 is Stone terug bij het uitgangspunt: overtuigend gezongen covers van soulklassiekers.

De 25-jarige Joss Stone is gegroeid in geloofwaardigheid, nu ze al die volwassen songs over winst en verlies in de liefde heeft kunnen toetsen aan de praktijk. Haar band is gewaagd aan de grote soulbands uit het verleden, met een ‘amen corner’ van twee zwarte zangeressen en een blazerssectie voor wie de catalogus van het Staxlabel geen geheimen kent. In Paradiso kwam Stone meteen ter zake met haar overweldigende versie van (For God’s sake) Give more power to the people van The Chi-Lites, een bevlogen keuze voor een geëngageerde soulhit uit de jaren zeventig.

Joss Stone kwam niet om politiek te bedrijven. In een fladderend jurkje benadrukte ze de zwaar aangezette swing van haar band en maande ze het publiek tot meezingen. Keer op keer bracht ze de zaal tot een dampende climax, als een geoefend publieksmenner die er soms een zinnetje ontwapenend Cockney doorheen gooide. De muziek werd alsmaar bombastischer, waarbij de bezieling het moest afleggen tegen vocale acrobatiek. Zo werd het toch weer een verwaterde popversie, want echte soul mag veel kleiner klinken.