IJstijd

Ik werkte een tijdje in een ijssalon in Blaricum als ijsverkoopster. Ik schepte erop los, mijn handen zaten vol met blaren. (Dat is het echte werk). Voor de zaak stonden rijen mensen te wachten tot ze een ijsje konden kopen. Een wachttijd van een half uur was daar normaal.

Ik werkte een tijdje in een ijssalon in Blaricum als ijsverkoper. Ik schepte erop los, mijn handen zaten vol met blaren. (Dat is het echte werk). Voor de zaak stonden rijen mensen te wachten tot ze een ijsje konden kopen.

Een wachttijd van een half uur was daar normaal. Als zo’n wachtende eindelijk aan de beurt kwam om een paar smaken uit te kiezen raakte hij/zij in de meeste gevallen in paniek. Ook als het een vaste klant was die wist wat hij kon verwachten: een vitrine waarachter meer dan dertig smaken aan ijs uitgestald stond waaruit gekozen kon worden. De twijfel sloeg plotseling toe. Je kunt van tevoren bedenken hoeveel bolletjes je wilt en welke smaken je kiest, maar als je oog in oog komt te staan met andere mogelijkheden begin je te twijfelen aan je keuzes.

Als het echt heel druk was in de ijssalon opende mijn baas een houten hut naast de winkel zodat de klanten wat minder lang hoefden te wachten. In die houten hut kon je kiezen uit vier smaken: vanille, banaan, aardbei en malaga. De meeste ijsjeslikkers nemen drie bolletjes en vinden malaga niet te eten, dus dan is de keuze snel gemaakt. Er waren altijd wel mensen bij die vroegen: ‘Heb je geen chocola?,’ maar over het algemeen keken de hutklanten vrolijker dan de klanten in de winkel.

Het moeilijke aan keuzes maken is dat er iets te kiezen valt. Hoe meer keuze je hebt, hoe groter de kans dat je fout kiest of dat je helemaal niet meer weet wat je moet kiezen. Je doet maar wat en krijgt even later spijt van je keuze. Je zit naast het verkeerde meisje op de verkeerde bank (ook als het de juiste is), je doet het verkeerde werk, leest de verkeerde krant en stemt op de verkeerde partij.

Gelukkig valt er morgen in het stemlokaal niet echt te kiezen, u hoeft niet in paniek te raken van die hele lijst aan partijen: al die partijen lijken uiteindelijk nogal op elkaar. Er zit niemand tussen die een goed verhaal heeft.

Je kunt het gevoel hebben dat je een goede keuze maakt of je kunt het gevoel hebben dat je een verkeerde keuze gemaakt hebt. Koester in beide gevallen dat gevoel, want in principe heb je helemaal niets te zeggen.