De ECB is niet de Bundesbank

Illustratie Deng Coy Miel

Bij de oprichting van de Europese Centrale Bank (ECB) werden sceptici gesust met het idee dat de ECB het Bundesbankmodel zou overnemen. Gezien de reputatie en de prestaties van de Bundesbank viel daar veel voor te zeggen.

Het model dat zij hanteerde, hield in dat de centrale bank onafhankelijk van politici opereert en dat de bank maar één taak heeft: prijsstabiliteit. Eigenlijk kon er daarom al bij de oprichting van de ECB gezegd worden dat zij niet op de Bundesbank lijkt. De taak van de ECB is namelijk: „...het handhaven van prijsstabiliteit. Onverminderd het doel van prijsstabiliteit ondersteunt het Europees Stelsel van Centrale Banken het algemene economische beleid in de Unie”.

Het resultaat van deze extra regel is het volgende: This means that if official price inflation rates are low, the ECB can and actually must print money in order to support economic policies. If price inflation is low and there is unemployment, the ECB must ease its policy stand. In contrast, the Bundesbank only has to focus on price stability with its instrument (Bron: het boek The Tragedy of the Euro van de Duitse econoom Philipp Bagus). Hiermee behaalden politici hun lang bevochten controle over de printpers en was de bank allesbehalve onafhankelijk. Dit werd natuurlijk niet meteen duidelijk, maar over de jaren is het wel te zien.

Het beste voorbeeld dat de ECB niets meer gemeen heeft met de Bundesbank is misschien wel dat wat zich op 6 september jl. heeft afgespeeld. De ECB heeft bekendgemaakt in te grijpen op de obligatiemarkt, zonder enige limiet gesteld te hebben. Bij dit besluit was Bundesbankpresident Jens Weidmann als enige van de zeventien bankpresidenten tegen. We kunnen nu wel concluderen dat de ECB definitief niet op de Bundesbank lijkt en daardoor ook niet de reputatie van die bank verdient.

Jaap van Duijn

Katwijk