Vroedvrouw der armen

This image may only be used for publicity purposes in connection with the broadcast of the programme as licensed by BBC Worldwide Ltd & must carry the shown copyright legend. It may not be used for any commercial purpose without a licence from the rights holder. © Neal Street Productions 2011
This image may only be used for publicity purposes in connection with the broadcast of the programme as licensed by BBC Worldwide Ltd & must carry the shown copyright legend. It may not be used for any commercial purpose without a licence from the rights holder. © Neal Street Productions 2011

Call theMidwifeSeizoen 16 afleveringen van 50 minuten€ 19,99

De serie Call the Midwife begint met een oude vrouw in de voice-over: „Ik moet gek zijn geweest. Ik had stewardess kunnen worden, of fotomodel. […] Maar nee, ik ben de liefde uit de weg gegaan en ging naar Oost-Londen. Ik dacht dat het makkelijker zou zijn. Ik moet gek zijn geweest.”

In deze BBC-serie naar de memoires van Jennifer Worth kijkt een vroedvrouw en verpleegster terug op haar werk in de jaren vijftig. Vers van het platteland komt ze in een Londense achterbuurt terecht en ze schrikt van de verpaupering en de losse zeden in haar wijk. Ze begrijpt niet waarom die baby’s maar blijven komen onder deze erbarmelijke omstandigheden.

De vrouwen die ze leert kennen, doen haar naïviteit snel verdwijnen. Haar ontgroening is de bevalling van een Spaanse die haar vijfentwintigste kind moet baren. Een nieuwe wereld gaat voor haar open: vrouwen met syfilis, meisjes van vijftien die door een pooier te werk worden gesteld en zwanger raken, doodgeboren kinderen en een blank echtpaar, waarvan de vrouw een zwart kind baart. Wat doe je dan?

Tachtig tot honderd baby’s komen er iedere maand bij in de wijk. In het huis waar de voedvrouwen wonen, is nooit rust. Onverschrokken moet Jenny wel worden.

Zeer Brits is deze serie, verteld met aanstekelijk flegma en een oog voor sociaal-realistische details dat aan Ken Loach doen denken. Ultieme feelgood-televisie is het ook, door de liefde en blijdschap die keer op keer worden getoond en het verdriet dat wordt overwonnen. „Ze hadden alleen oog voor elkaar!”, roept Jenny verbijsterd als ze de Spaanse en haar echtgenoot heeft bezocht.

De almaar zwangere vrouwen leert ze waarderen als heldinnen. De grauwheid die hen omringt wordt doorbroken door het goudgele zonnelicht waarin de makers hen laten baden. In die optimistische sfeer klinken eenvoudige beweringen als diepgaande wijsheden. „Je ontdekt het geheim van het leven pas als je het geheim van de liefde ontdekt”, zegt een oude man tegen Jenny. Hij moet wel gelijk hebben. De jonge vroedvrouw heeft geen ‘vrijer’. Er is een man die ze niet kan krijgen, maar die ze ook niet kan loslaten, verklaart ze aan haar vriendinnen. Maar liefde is toch wat ze zoekt.

In Groot-Brittannië oversteeg Call the Midwife zelfs de populariteit van Downton Abbey. Beide historische drama’s vertonen wel overeenkomsten: een sterke cast, een aansprekend geschetst tijdsbeeld en emotionele verhalen die effectief mikken op ontroering, waarbij een zekere gezapigheid op de loer ligt.

De zelfspot van de openingswoorden is bijvoorbeeld zeldzaam in de rest van Call the Midwife. Alleen comédienne Miranda Hart voegt met wat koddigheid een afwijkende toon toe.

Ron Rijghard