Missie geslaagd: de menselijke Mitt

Om mij heen worden de laatste ballonnen doorgeprikt, de zaal wordt weer afgebroken: de Republikeinse conventie zit erop. De laatste dag ruimden de Republikeinen in voor het tonen van de persoonlijke kant van Mitt Romney, nog altijd een grote onbekende voor het Amerikaanse publiek.

Met name verhalen over zijn tijd als leider van een mormoonse gemeente sloegen aan, gelet op de reacties in de zaal. Het taboe werd geslecht door een echtpaar dat emotioneel vertelde over de tijd dat hun zoon stierf, en werd bijgestaan door Romney. Zonder meer was dit voor Romney het beste deel van de avond.

En dan het mindere deel. Of liever: het rampzalige deel. Clint Eastwood. Er was enorm naar uitgekeken door de conventiegangers, temeer omdat Eastwood onlangs nog had opgetreden in een spotje van de autoindustrie, dat verdacht pro-Obama leek. Het werd een pijnlijke vertoning. Hij stond op het podium, deed iets met een lege stoel die Obama moest voorstellen, en maakte een gebaar alsof hij zijn keel doorsneed. Hij maakte Obama voor “gek, absoluut gek” uit.

http://youtu.be/qiHNVYRTKP8

Dan Romney, die de avond de climax moest bezorgen. Hij was niet goed bij stem, vocht daar duidelijk tegen en kon daardoor weinig variatie in zijn speech aanbrengen. De toon van de speech was heel anders dan anders, de politieke substantie niet. Een einde aan Obamacare, het begrotingstekort omlaag, alles was al eens eerder gezegd. Romney praatte nu vooral veel over zijn gezin, zijn jeugd en werk. De kritiek op Obama kenden we, maar hij verwoordde het deze keer zo:

How many days have you woken up feeling that something really special was happening in America?
Many of you felt that way on Election Day four years ago. Hope and Change had a powerful appeal. But tonight I’d ask a simple question: If you felt that excitement when you voted for Barack Obama, shouldn’t you feel that way now that he’s President Obama? You know there’s something wrong with the kind of job he’s done as president when the best feeling you had was the day you voted for him.

Een transcript van Romneys speech is hier te lezen.

De toespraak leek me broodnodig om profiel te geven onder met name vrouwen en zwevende kiezers. De komende dagen moeten laten zien of kiezers een positiever beeld van Romney hebben. Als game changer leek de speech tekort te schieten: er was geen nieuw masterplan, een inzicht of provocatie die de campagne kan opengooien. Romney was vooral verzoenend voor in Obama teleurgestelde kiezers. De reactie van analisten wisselt. The National Journal (conservatief) is enthousiast, The New York Times is kritischer.

Een probleem voor Romney is het Eastwood-effect. De meeste tijd in de avondprogramma’s gaat op aan zijn optreden, en dat zal morgen, in de belangrijke ochtendjournaals, niet anders zijn. Het was een onbegrijpelijke regiefout op de meest cruciale avond van Romneys carrière.