Column

Feestelijk leven

Werd deze week zo vrolijk van al die Britten, die uit solidariteit met de vrijgezelle feestprins Harry in hun blote reet op de foto gingen. Gister stond de teller al op meer dan 20.000. Als wij vroeger ook zo voor onze eigen prins Bernhard waren opgekomen dan hadden wij een kleine vijftig jaar doorlopend in ons blote toges rond moeten kuieren.

Soms is het leven gewoon feestelijk. Neem nou dat eeuwenoude fresco in het Spaanse dorpje Borja, dat door een goed bedoelende bejaarde totaal verminkt is. Een stoere Jezus met baard is omgetoverd tot een middeleeuwse verstandelijk gehandicapte met kiespijn. En wat gebeurt er? Tienduizenden toeristen komen die kant op om het wonder te aanschouwen. De horeca kan het werk niet aan. Heerlijk toch?

Ander verhaal waar ik vrolijk van word: vorige maand zat ik in Marbella in een kroeg met een depressieve piloot te praten. Hij vond zijn werk saai. Vooral de voorspelbaarheid van zijn vluchten brak hem op. Hij wilde het anders. Maar hoe?

Ik raadde hem aan om een keer een hele vlucht lang zijn bek te houden. Kijk lekker naar buiten en kies een geheel eigen route. Zet je favoriete muziek op en geniet. Zijn voorkeur ging uit naar Arabische muziek. Dan kies je daarvoor. Krijg je een heel andere sfeer en dus een totaal andere vlucht. En geniet want het is waarschijnlijk ook je laatste vlucht. Het was half vier ’s nachts toen ik hem dit advies gaf en ik moet bekennen dat ik een stuk of wat baco’s in mijn mik had. Leon de Winter denkt nu: wat doet een getrouwde man ’s nachts om half vier in een café in Marbella? Ik wist niet dat de depressieve piloot mijn advies deze week zou opvolgen. En met succes.

Opeens gebeurde er weer eens wat in ons land: F-16’s stegen op, er kwam een extra journaal, Benno Baksteen werd binnen een kwartier uit de mottenballen gehaald, ambulances rukten uit, brandweerauto’s loeiden over Schiphol, de vliegtuigspotter Mat Herben nam extra kalmeringspillen, Rutte werd wakker uit zijn overwinningsroes, de redactie van De Telegraaf kreeg een groepsorgasme, kortom: er werd geleefd. Saaie Torremolinosgangers zagen zomaar gratis een F-16 langszij komen en hadden toch even het heroïsche gevoel alsof ze een olympische gouden medaille hadden gewonnen.

Heerlijk leven.

Ik heb ook steeds die Belgische nonnen in beeld. Die nonnen die de ex van Dutroux op kamers hebben. Als ze humor hebben houden ze haar in hun keldertje, geven haar om de drie dagen een oude boterham en laten haar elke dag flink misbruiken door de pastoor uit Veldhoven. Voor de pastoor ook een straf omdat ze ouder dan twaalf is.

Over leuk leven gesproken: Patty Brard plat op haar opgespoten lippen zien knallen? Dat was toch feest? De 100 kilo Patty ging vrijwillig op een duikplank staan, liet zich naar beneden flikkeren, kwam met een rotklap op het water terecht en het gepeupel had een vrolijk minuutje televisie. Daarna werd het zwembad bijgevuld en kreeg ze punten van een carnavalsjury. Anderhalf miljoen debielen keken hier naar. Dat heet welvaart. Nog twee duiken van de diva en over vier jaar steunen we haar bij het schoonspringen op de Paralympics.

Moet als kitschverzamelaar ook nog steeds lachen om het diepte-interview van Evert Santegoeds met Estelle. De lieverd zag op een dag hoe haar toenmalige echtgenoot een andere dame lag te krakken op de salontafel. In dat grote huis zag ze meer dan laatst in die kleine skybox. In kleine ruimtes kijk je nog wel eens over de zaken heen. Feestelijk leven!

Net een mailtje aan Kees van der Staaij afgerond met daarin de serieuze theorie dat zijn eigen Jezus een gevolg was van een verkrachting van Maria. Niks onbevlekt ontvangen. Eigenlijk wil ik dat Roemer dat aan Kees uitlegt. In het Engels.

Het leven kan zo heerlijk zijn.