De kijker moet en zal medelijden krijgen

Jennifer’s Family: Louisa Marie Summer Schilt Publishing, € 25,00 **

Jennifer is een zesentwintigjarige Puerto Ricaanse vrouw. Haar familie bestaat uit haar vriend, hun vier kinderen, haar alcoholische moeder en wie er verder tijdelijk bij hen woont. Ze wonen in een vervallen driekamerappartement in South Providence, een getto in Rhode Island. Al het geld dat ze krijgt van de bijstand is net genoeg om de huur te betalen.

Ze behoort tot de laagste sociale klasse. Met voedselbonnen kan ze haar kinderen te eten geven. Zowel haar vriend als zijzelf zijn al vaak in de gevangenis beland voor kleine vergrijpen. Jennifer heeft astma, een slaapstoornis en is bij vlagen depressief. Ook is ze erg dik, maar daar zit ze helemaal niet mee. Ze vindt dat ze juist precies weet hoe ze zich moet kleden om te laten zien hoe tevreden ze ermee is.

De fotograaf Louisa Marie Summer richt zich in haar werk op sociale structuren, ongelijkheid, onrecht en overlevingsdrang. Zo ontmoette ze ook Jennifer die haar toeliet in het chaotische, maar ook liefdevolle leven van haar familie. De foto’s tonen dagelijkse taferelen binnenshuis, waar het druk, vol, armoedig, vies en rommelig is. Summer is er zo dicht bovenop gekropen, dat het bijna beklemmend is. In het boek worden de beelden afgewisseld met teksten waarin Jennifer vertelt over haar leven. Een heel hard leven, maar vol liefde voor haar kinderen.

Summer lijkt bijna verbaasd te zijn over deze liefde ondanks al het onrecht en de armoede waarin deze familie moet leven. Een zeer nobel streven dit onrecht aan het licht te brengen. Een tranentrekker bijna. En dat is precies wat de kijker eraan gaat tegenstaan. Iets in de retoriek van Summer klopt niet – al is het gevaarlijk dat te zeggen. Maar toch. Is het niet hypocriet om verbaasd te zijn over die liefde van Jennifer en haar familie? Alsof de armoede van Jennifer een slechte moeder zou maken. En wat is dan de rol van de fotograaf in zo’n kansarm plaatje?

Te veel vooroordelen zijn het uitgangspunt geweest om dit project te maken. De wereld bestaat uit goed en slecht, en Summer wil bewijzen dat slecht ook eigenlijk wel goed kan zijn. De kijker moet en zal medelijden krijgen.

Jammer, dat Amerikaans sentiment. Aan de kwaliteit van haar fotografie ligt het niet. En aan Jennifer al helemaal niet.