Rosé verschiet van kleur

Zo te zien krijgen we weertechnisch nog wel wat rosédagen. Het afscheid van Erwin Kroll lijkt een Indian summer niet in de weg staan. Maar een paar maanden eerder, toen er nog sprake was van een Arctic spring, heb ik er al een paar honderd geproefd. Wat mij dit jaar opviel is de verandering in stijl. En dan niet eens zozeer wat mondbeleving betreft maar vooral qua visuele presentatie. Rosé is enigszins van kleur verschoten. Waar de makers zich eerder voorstonden op knallende tinten, neigen zij nu naar pips.

Het gros van de rosés op de proeftafel was licht- soms bijna transparantroze. Daarmee werd overduidelijk geflirt met Provence, de streek die zich afficheert als ‘de geboorteplaats van rosé’.

Natuurlijk zijn er echter altijd producenten die dat schaamteloze benchmarken laten voor wat het is en zelf de paaltjes slaan. Zo is daar Bodegas Alodia in het Spaanse Somontano. Hier wenste men geen roze tutu getut te bottelen maar een rosado te maken met een teint die sommige rode wijnen bijna van kleur doet verschieten. Paarsframbozenrood.

En de smaak loopt in de pas. Stevige wijn van een druif die als parraleta op het etiket staat. De door mij geraadpleegde internationale wijngeschriften kennen echter alleen de parraleda. Waaruit men zou kunnen opmaken dat of een woord met een d of  een t geschreven dient te worden, ook in Spanje lastig blijkt te zijn.

In dit geval is er echter toch echt sprake van twee verschillende druiven. Parraleda schuift gewoonlijk aan als ingrediënt in cava en is een witte druif. En parraleta is een blauwe, waarvan men lang heeft vermoed dat dit het synoniem was van graciano, hulpdruif te Rioja. Maar daar zijn de wijngeleerden het dan weer niet over eens.

Waar ze het wel over eens zijn is dat deze druif alleen nog in Somontano voorkomt. En nog maar krap aan. Minder dan 1 procent van het wijngaardareaal wordt nog opgeëist door deze parraleta. Jammer, want veel Spaanse rosado’s zijn lang zo lekker niet al deze.

Alodia trakteert volop op frambozen bijvoorbeeld. Toegegeven, frambozen klinkt dat altijd wat wee, van die vruchtjes met van die babydonshaartjes op de huid. Maar dit zijn stevigerds. Net gewaxt waarschijnlijk. En dan ook nog eens zonder te piepen. Er is ook nog wat bramenhulp, en dat zijn sowieso al kranige types. Handje zwarte peper. Lekker fris. Onalledaags. En niet alleen opvallend door zijn kleur.

Alodia Rosado Parraleta 2011, Somontano. € 8,95 Importeur Adrienne van Gils