Pietluttig doen

De eurozone scheert al drie jaar lang bijna permanent langs de afgrond en ook de komende weken zijn weer net zo allesbepalend: in september verwachten we een nieuwe veldslag tussen de Europese en de Duitse centrale bank. De trojka gaat in Griekenland constateren dat ze niet aan de voorwaarden voldoen voor een derde bak met geld. En, oh ja, het Duits constitutioneel hof zegt op 12 september misschien wél over my dead body tegen het Europees Stabiliteitsmechanisme.

Nu zou het erg columnistisch van mij zijn om de volgende zin te schrijven: „En met al die euro-rampspoed voor de deur, hebben wij het in Nederland over de malle ideeën van marginale orthodoxe partijen, over 130 km/u en gratis kraanwater in restaurants.”

Dat is populair, het idee dat wij in ons pietluttige landje pietluttig zitten te doen en ons niet met de grote zaken bemoeien. Maar zodra Roemer voorstelt om zich ietwat lastiger op te stellen in Europa, is hij onverantwoordelijk, kortzichtig en puberaal en vervolgens krabbelt de arme man nog terug om zijn woorden af te zwakken ook.

Als kiezer kun je je eindeloos verdiepen in de vraagstukken van de eurozone, maar wordt niet echt duidelijk hoe dat dan je stem zou moeten beïnvloeden. Uiteindelijk is het Nederlandse premiers eigen om te tekenen bij het kruisje.

Het CPB kan verkiezingsprogramma’s doorrekenen tot het een ons weegt, de politiek van de eurozone heeft de komende jaren waarschijnlijk de meeste invloed op onze banen en koopkracht. Het is heel waarschijnlijk dat de winnaar van deze verkiezingen premier zal zijn tijdens een Grexit, een ernstige verslechtering van de crisis, en grimmige tijden in Europa.

Toch is het me volstrekt onduidelijk wat het uitmaakt, of die premier dan Samsom, Roemer, Pechtold of Rutte heet. Zolang niemand dat kan uitleggen, is het onvermijdelijk dat we pietluttig doen.

Rosanne Hertzberger, columnist van NRC Weekend, schrijft tot de verkiezingen een wisselcolumn met Marc Chavannes.