Beter slapen na inspectie

Tot nu toe gebeurt het alleen met vrouwen. Ze geeft zich op voor een interview. We spreken elkaar en nadien e-mail ik haar het verhaal zodat ze dit kan nalopen op fouten en herkenbare details. Dan draait ze door en smeekt me om het interview weg te gooien. Ik zeg, oh nee toch, maar ze

Tot nu toe gebeurt het alleen met vrouwen. Ze geeft zich op voor een interview. We spreken elkaar en nadien e-mail ik haar het verhaal zodat ze dit kan nalopen op fouten en herkenbare details. Dan draait ze door en smeekt me om het interview weg te gooien. Ik zeg, oh nee toch, maar ze houdt vol: ze ligt er al nachten wakker van.

‘Internal Audit’ geldt als de ‘babyfabriek’

Dit is begrijpelijk, want wie in een bank wordt betrapt op praten met een journalist ligt eruit. Het is ook woest frustrerend, zeker wanneer het interview een belangrijk punt lijkt bloot te leggen. Een oplossing is dan om enkel losse citaten te gebruiken, zonder enige beschrijving van de persoon in kwestie, op haar geslacht na.

Zoals bij deze Internal Auditor, een soort interne politiedienst binnen grote banken. Ze onderzoekt incidenten, storingen en vermoedens van fraude en oplichting. Een geweldige baan, zegt ze. „Je zit ergens een paar weken en dan weer door naar de volgende klus – vaak op een ander continent. Het is werk voor mensen die houden van adrenaline. You go in en iedereen weet dat je maar beperkte tijd hebt voor je rapport.” Als mensen haar nadien bedanken omdat ze hun werk makkelijker heeft gemaakt, voelt dat geweldig. Ellendig is wanneer ze weggaat met het gevoel dat haar team de onderste steen niet heeft boven gekregen. Dat laatste heeft vaak te maken met push-back, zeg maar obstructie en sabotage. „Ik vraag ergens om en ze zeggen gewoon keihard nee. Ik stuur een e-mail met mijn verzoek en daarna ‘escaleer’ ik. Vraag mijn manager. Vraag mijn manager om zijn manager te vragen. En zo verder.”

Dan volgt het punt waarom het me te doen is: „In Franse en Duitse filialen zijn mensen meestal open en welwillend. In Amerika zijn ze vaak extreem vijandig. De reden is dat het in de VS veel makkelijker is om mensen te ontslaan, dus mensen zijn altijd enorm bezorgd om hun baan. Het Verenigd Koninkrijk zit hier tussenin.” Dat was wat je noemt een blikopener, de correlatie tussen job security en mate van bereidheid bij mensen om fouten toe te geven en samen te werken. Dit punt bleef me ook bij: „In het algemeen geldt, hoe hoger de manager, hoe meer medewerking. De top slaapt juist beter na een inspectie van ons, alsof ze een soort stempel van goedkeuring hebben gekregen. Internal Audit heeft niets aangetroffen. Feit is dat senior management vaak behoorlijk bezorgd is over wat hun ondergeschikten uitspoken.”

Dit is een zware en uitputtende baan, legt ze uit. Je kunt geen relatie onderhouden, want je moet soms binnen een paar uur naar het vliegveld en blijft dan weken weg, soms maanden. Internal Audit-teams zijn daarom vaak erg hecht. Iedereen is van dezelfde leeftijd, eind twintig of begin dertig, met dezelfde opleiding en vaak ook dezelfde sociaal-culturele achtergrond. Ze weet van één grote bank waar Internal Audit bekend staat als de ‘babyfabriek’. Ze is tegen positieve discriminatie, zegt ze stellig. „Er is een glazen plafond, maar niet formeel. Hoe het werkt: je kunt in een bank alleen aan de top komen als je maatjes wordt met het senior management. Dat zijn allemaal mannen. Die zitten de hele dag samen te vergaderen, ze reizen samen, eten samen, golven samen… Als in zo’n team opeens een vrouw wordt gezet, verandert dat de dynamiek ingrijpend. Dit is een hele belangrijke barrière.”