Wat is erger voor SGP: abortus of verkrachting?

In onze geseculariseerde samenleving vormen seks en religie nog steeds een delicate combinatie. Berichten over massaal seksueel misbruik in rooms-katholieke instellingen hebben de gevoeligheid vergroot, vooral wanneer iemand ervan verdacht wordt om uit geloofsovertuiging verkrachters of pedofielen de hand boven het hoofd te houden.

Twee zaken riepen gisteren massale volkswoede op, vooral omdat christelijke motieven niet meer goed begrepen worden. Aan een interessante tafel bij Knevel & Van den Brink (EO) werd met matig succes getracht werelden van verschil met elkaar in gesprek te brengen.

Rik Torfs, hoogleraar kerkelijk recht te Leuven, noemde de aanvallen op de zusters Clarissen te Malonne om onderdak te bieden aan de voortijdig vrijgelaten Michelle Martin „getuigen van morele lafheid en gebrek aan moed”. Ook al is Martin veroordeeld wegens medeplichtigheid aan de kindermoorden van haar ex-partner Marc Dutroux, de rechtsstaat vereist dat ze ergens moet kunnen verblijven, als ze voorwaardelijk wordt vrijgelaten. Het klooster levert dus eigenlijk alleen maar een bijdrage aan die rechtsstaat. In België twitterde het onafhankelijke lid van het Vlaams parlement Jurgen Verstrepen daarentegen een oproep om geld in te zamelen voor een Albanees die Martin om zou kunnen leggen,

De weldadig helder en zuiver formulerende Torfs vormde een scherp contrast met de wollig naar uitvluchten zoekende SGP-leider Kees van der Staaij, die feitelijk slachtoffer was van vergelijkbaar onbegrip.

Hij wilde wel toegeven dat hij zich mogelijk op verouderd onderzoek had gebaseerd, toen hij eerder op de dag had geopperd dat verkrachte vrouwen zelden zwanger worden. Maar hij vond dat je bij zulke onderwerpen niet in statistieken moet denken. Toch was hij daar zelf mee begonnen, door zijn eigen rare opmerking.

Knevel bood hem wel drie, vier keer de kans die terug te nemen. Van der Staaij verdomde het, tot woede van de als tegenstander uitgenodigde Catherine Keyl. Zij meende dat Van der Staaij door zijn opmerking verkrachting wilde goedpraten, wat een onwaarschijnlijk motief lijkt voor een orthodoxe christen.

Torfs kwam Keyl te hulp, door de juiste vraag te stellen, namelijk wat Van der Staaij erger vindt: verkrachting of abortus? Daar wilde hij geen antwoord op geven, maar je kunt zijn keuze makkelijk reconstrueren. Als je vindt dat abortus altijd moord is, dan is dat, ook volgens het wetboek van strafrecht, een zwaarder misdrijf.

Voor zo’n standpunt bestaat buiten de orthodoxie weinig begrip meer. Maar liberaal is het evenmin om de minderheid die daar anders over denkt, met z’n allen te bespotten en isoleren.