Oog voor de daders hebben Belgen even niet

Een gespannen Michelle Martin

werd gisteravond opgewacht door boze buren van het klooster waar ze onderdak krijgt. De politie bewaakt het klooster. De ouders van de slachtoffers van haar ex-man Marc Dutroux zijn woedend, maar ook moegestreden.

Als de inwoners van Malonne op televisie hebben gezien dat Michelle Martin onderweg is – ze verliet de gevangenis in een beige jeep – komen ze naar buiten. Half negen, gisteravond.

Ze drinken bier (de mannen) en schreeuwen (de vrouwen) dat rechtvaardigheid in België niet bestaat. „Iedereen ziet het nu: het waren níét de kinderen van de rechters die werden vermoord door Dutroux.” En, tegen de politie: „En weten jullie wel wie jullie betaalt? Jullie staan hier verdomme een moordenaar te beschermen van ons belastinggeld.”

Malonne, in de buurt van de Waalse stad Namen, kreeg er gisteravond een inwoner bij: de ex-vrouw en medeplichtige van kindermoordenaar Marc Dutroux woont nu in het Clarissenklooster aan de rand van het dorp. Het Hof van Cassatie oordeelde ’s middags dat er bij de eerdere beslissing over haar vervroegde vrijlating geen procedurefouten waren gemaakt. Na zestien jaar cel – ze had een straf van dertig jaar – is ze vrij onder voorwaarden: ze moet in het klooster twintig uur per week werken en onder behandeling blijven van een psychiater.

Bij de weg naar het klooster worden de paar honderd boze buurtbewoners tegengehouden. Om half elf zien ze, op zo’n dertig meter afstand, twee donkere auto’s langsrijden: Michelle Martin zit niet meer in een jeep en ze moet een lange omweg hebben gemaakt vanaf de Brusselse deelgemeente Vorst waar ze werd vastgehouden. Bij de ingang van het klooster zien journalisten op de achterbank een vrouw met blond haar, opgemaakte ogen, oorbellen. Ze ziet er gespannen uit.

„We gaan door de dranghekken heen”, roepen de vrouwen van het dorp en het zijn de mannen die het proberen. Ze duwen en trekken, politiemannen duwen terug, niemand komt langs de hekken.

Monique Marchal (45), gezinshulp, zegt dat ze bij de gemeenteraadsverkiezingen in oktober niet zal gaan stemmen. „De politici en de rechters in dit land hebben geen geweten. Wij staan hier en we zijn machteloos.”

De ouders van slachtoffers van Dutroux zijn thuisgebleven. „Ik ben moegestreden”, zegt de vader van Eefje Lambrecks uit de Vlaamse gemeente Hasselt tegen journalisten. „Het is een absurde beslissing”, zegt de vader van An Marchal, ook uit Hasselt. „Ik heb een strijd verloren en zal dat moeten aanvaarden.” De vader van een ander slachtoffer, Julie Lejeune, zegt dat hij deze beslissing had verwacht maar dat hij veel zin heeft om te schreeuwen en te huilen.

Michelle Martin was zelf niet bij de uitspraak van het Hof van Cassatie. Haar advocaat wel. Voor hem bestaat de rechtsstaat in België nog: „Dit is het bewijs.” Hij zegt ook dat Martin nu graag een gesprek wil met de ouders van de slachtoffers – die in de media de afgelopen weken steeds hebben gezegd dat Martin nooit antwoord gaf op de vragen die zij nog hebben over de dood van hun kinderen.

In de uitspraak over Martin haalt het Hof van Cassatie ’s middags hard uit naar de politici die nu vinden dat slachtoffers betrokken moeten worden bij de beslissing over een vervroegde vrijlating – en daar ook tegen in beroep moeten kunnen gaan.

In de tijd van de wetswijzigingen na de Dutroux-affaire had het Hof van Cassatie geadviseerd om zo’n hoger beroep mogelijk te maken. „Maar de politiek is daar niet op ingegaan.”