Gewoon proberen

Tosca Niterink en Anita Janssen wandelen de komende weken The Sultan’s Trail, een voettocht van Sofia naar Istanbul. Op deze pagina doen ze verslag.

‘Do you speak English?” vroegen we aan het meisje achter de balie van de tourist information te Plovdiv.

„Yes!” riep ze trots. (En dat was heel terecht, want er zijn nauwelijks Bulgaren te vinden die een woord over de grens spreken.)

„We are walking from Sofia to Istanbul and we want to know…”

Op dit punt onderbrak ze ons en vroeg stomverbaasd: „You want walkink to Izsjtanbulk?”

„Yes!” riepen wij trots.

Ze schudde haar hoofd en riep: „No!”(Of eigenlijk knikte ze, want het knikken en schudden wordt in deze contreien omgekeerd gebezigd.)

„That’s impossible!”

„That’s not impossible, because we already do!” riepen wij.

„No”, zei ze beslist, „impossible!”

„But we do...”, vervolgden we nog, maar ze vond het zo’n onzin dat ze terstond afhaakte. Annie trachtte nog de kaart onder haar neus te drukken en te vragen of er een pad was bij de rivier waarlangs we Plovdiv uit konden wandelen. Maar ze keek er alleen glazig naar en sprak ineens geen Engels meer.

We proberen het gewoon, zeiden we tegen elkaar, zoals altijd, want dat is de enige manier om erachter te komen in dit land.

Plovdiv is een prachtige stad, de mooiste die we hier tot nu toe gezien hebben. Het staat bol van de kunst en cultuur. Ze hebben er zelfs een soort Montmartre, waar je van die jip-en-jannekesilhouetjes van jezelf kan laten knippen, en een enorme Romeinse arena die bijna door het hele centrum loopt. Plovdiv is niet voor niets kandidaat culturele hoofdstad van Europa in 2019!

„Dan moeten ze toch nog iets aan de buitenwijken doen”, merkte Annie op toen we langs de rivier de Maritsa een weg zochten de stad uit, richting Istanbul. Bulgaarse steden kunnen uitmonden in hartverscheurende troosteloosheid wisten wij. Maar dit sloeg alles! Ik had het gevoel ergens in een buitenwijk van Calcutta te lopen: afgebladderde hoogbouw, op instorten staande op elkaar gestapelde krotten, eindeloos op een rij. (Ook eindeloos op een rij: mensen voor fonteintjes om gratis water te drinken en te tappen.) Toen kwamen we in een echte krottenwijk op een echte vuilnisbelt, we kraakten tot onze knieën door de koeienkarkassen en kwamen tegen het talud van een snelweg tot stilstand. Zal ik er wel of niet een sticker op plakken, vroeg ik Annie. Het zit ons niet mee, zuchtte ze alleen.

Als iemand Sultanstrail-stickers ziet hangen in dit gebied, kan-ie er donder op zeggen dat Annie en ik er verdwaald zijn geweest. We hebben er ook eentje geplakt op de lekkende kerncentrale van Dimitrovgrad waar we via Parvomay naartoe zijn gespoorzoekt. Hebben in het motel ernaast geslapen, samen met een ploeg Engelse ‘kernreactorhuurlingen’. Ze repareren over de hele wereld lekkende kerncentrales en dat zijn er volgens hen meer dan je denkt!