Brieven

Breivik is niet alleen een Noors probleem

In de verslaggeving rond de uitspraak in het proces tegen Breivik wordt alles met een Noorse bril bekeken. De Noorse spanningen rond immigranten in Noorse maatschappij worden uitgelegd door Noren, naast rapportages over feitelijkheden van het Noorse onderzoek en proces. We kijken lekker Noorse aapjes net als in de dierentuin, veilig achter de tralies.

Dit aapjes kijken is een vorm van uni-culturele blindheid en naïviteit. Alsof dit niet in een willekeurig ander West-Europees land had kunnen gebeuren. Alsof Breivik geen 1.200 pagina’s tellende motivatie in het Engels met tal van referenties naar Europese denkers en politici heeft geschreven.

In alle West-Europese landen zijn er spanningen tussen bevolkingsgroepen, wat incidenteel geweld tot het gevolg heeft. Op deze voedingsbodem roept Breivik op tot een gewelddadige oorlog tegen andere bevolkingsgroepen en multiculturalisten.

Het stilzwijgen van deze oproep is te simpel struisvogelgedrag, aangezien het de vraag vermijdt of deze oproep terecht is en deze afweging aan het individu overlaat. Het gek of idioot verklaren van Breivik vlak na de aanslagen, zoals vele denkers en politici deden die hij aanhaalde, is met het heldere vonnis van toerekeningsvatbaarheid door de Noorse rechters niet meer houdbaar.

Het verkennen van de betekenis van Breiviks acties voor de Nederlandse situatie is een noodzakelijke activiteit, geen exclusief Noorse discussie. Het lijkt rechtvaardig te erkennen dat redelijke mensen aan linker- en rechterzijde van het politieke spectrum tot extreem gewelddadige acties kunnen komen, als zij slechts gevoed worden door radicale haatpraat van gelijkgestemden.

Sander JanssenWageningen

Ons wondertje is er!

Ik wil ook graag een kind om op Facebook te zetten. De echo’s kunnen dan in een digitaal album dat ik liefkozend ‘ons wondertje’ zal noemen. En de bevalling wordt op YouTube gezet. Uiteraard niet als openbaar filmpje. Nee, onze Facebook-vrienden krijgen een exclusieve link naar het eerste bewegende beeld van onze kleine schat. Ik zou immers niet willen dat iedereen recht mijn kruis in kijkt en ziet hoe onze bengel mij vrolijk openscheurt in zijn poging naar buiten te komen. Nee, dat is voorbehouden aan onze kleine groep van 800 intimi.

Als het kind niet helemaal gezond blijkt te zijn, plaatsen we dagelijks een nieuwe statusupdate, met een link naar de blog waar het verhaal van ons vechtertje wat uitgebreider staat. Zo kunnen we alles zelf ook een beetje verwerken. De foto’s van onze schat aan de zuurstof en sondevoeding maken we met Hipstamatic. Zien ze er toch wat vriendelijker uit. We zouden onze vrienden immers niet willen laten schrikken.

Als ons kindje het redt, dan maken we direct een eigen profiel aan. Kan die kleine al fijn dingen zelf delen met de wereld. Dat kan hij bijvoorbeeld schrijven: „Hier ben ik boos op papa, omdat hij mij mijn eerste fruithapje voert. Wat een gek gevoel in mijn mond!”

En als het dan voor het eerst lacht, tijgert, kruipt, praat, kwijlt of kotst maken we daar meteen een Kodak-momentje van, zodat iedereen dat kan liken.

Als ons kindje toch al snel weer doodgaat, dan plaatsen we een zwarte rouwband om onze Facebook-foto. Of we zetten een wit duifje in de rechterbovenhoek. We nodigen onze vrienden uit hetzelfde te doen. En als statusupdate plaatsen we een liedje van Eric Clapton. Vervolgens vragen we iedereen die met ons meeleeft het liedje te sharen met zijn vrienden. Wie dat niet doet, kunnen we meteen ontvrienden. Want pas in moeilijke tijden weet je wie je échte vrienden zijn.

Mijke Pol (1987) Cultuurhistoricus, journalist en schrijver. Ze is zelf niet zwanger, maar ziet wel heel veel baby’s voorbij komen op Facebook.