Tiny Kox

Van Felix Rottenberg kun je veel vinden, bijvoorbeeld dat er wormen in zijn hoofd wonen. Op de voorpagina van Het Parool geeft hij dagelijks punten aan politici met daaronder een stukje uitleg. Erg handig voor mensen als ik, weet ik ook wat ik moet vinden. Les 1 in de journalistiek! Gisteren kreeg Emile Roemer van

Van Felix Rottenberg kun je veel vinden, bijvoorbeeld dat er wormen in zijn hoofd wonen. Op de voorpagina van Het Parool geeft hij dagelijks punten aan politici met daaronder een stukje uitleg. Erg handig voor mensen als ik, weet ik ook wat ik moet vinden.

Les 1 in de journalistiek!

Gisteren kreeg Emile Roemer van Felix een 5 voor zijn optreden in het premiersdebat van RTL4. Wat mij intrigeerde was de zin: „De mannen achter Emile Roemer – Jan Marijnissen en Tiny Kox – hebben vandaag op het fraaie SP-kantoor in Amersfoort het onevenwichtige optreden van hun lijsttrekker geëvalueerd.”

De naam Tiny Kox riep verdrongen herinneringen op aan de deeltijdopleiding van de journalistenschool in Tilburg. We hadden les op dinsdag- en donderdagavond. Het begon met een ‘daghap’ – vaak stamppot, anders iets met frietjes – in een versleten schoolgebouw waarin vogels woonden. Het eindigde in het nabijgelegen café- en partycentrum Bet Kolen, waarschijnlijk uitvinders van het begrip ‘Happy Hour’. Tussendoor hadden we les.

Ik herinner me overhoringen over ‘het nieuws’ en ook dat docent Harry begon te schreeuwen omdat ik een blikje Cola naast een schoolcomputer had gezet.

„Wat krijg je als er Cola op je toetsenbord valt?”

Ik had geen idee.

„Een stukke computer! Les 1 in de journalistiek!”

We maakten daar een nepkrant, in ons geval ‘De krant op donderdag’. Er werd een redactie gevormd, iedereen kreeg een functie. Een jongen die altijd met ons van Nijmegen – daar woonde ik – naar Tilburg reisde was van het ene op het andere moment mijn baas, want hoofdredacteur. Hij gaf me de opdracht een verhaal met de werktitel ‘De SP doet niet mee’ te schrijven.

Ik ging daarvoor op bezoek bij Tiny Kox, toen al hoog bij de SP. Een makkelijke keuze: hij woonde in de buurt en ontving graag en vaak studenten journalistiek.

Ik mocht mee-eten, macaroni met ham en geraspte kaas erover. Het gesprek ging over het verschil tussen ‘socialisme’ en ‘sociaal-democratisch’, er werden verschillende boeken uit de kast gehaald die ik moest lezen.

Ik weet zeker dat ik dat niet gedaan heb.

De hoofdredacteur van dienst keurde het verhaal af – het was toen al duidelijk dat ik het verschil tussen hoofd- en bijzaken niet kende – en zond een verse kracht met cassetterecorder naar Tiny Kox. Die kwam terug met ‘een punthoofd’.

Ik heb medelijden met Emile Roemer, wiens grote oren ondertussen wel helemaal gewassen zullen zijn door Tiny Kox. En tel daar Jan Marijnissen nog even bij op, want die is ook niet mals.