En dan nu over naar de vorm

Panache heeft genoeg van al die inhoud. Daan Heerma van Voss en Hans Sibbel keken het RTL Lijsttrekkersdebat zonder geluid.

Er verschijnt een vraag op het scherm: ‘Wie gaat het winnen?’

Het is een wedstrijd, zoveel is duidelijk. Politiek is zaklopen, in zeer slecht zittende pakken. Frits Wester spant de kroon. Hij heeft een goede vakantie gehad, met veel garnalen en rum. Alles zit net iets te strak. Hij mag vanavond niet te veel bewegen.

Het aanloopmoment. Eerste waterscheiding. Rutte is net te vroeg. Samsom loopt uitmuntend, op de bal van zijn voet. Roemer loopt als een vertwijfelde kroegtijger – te laat, maar voor wat? Wilders loopt gedecideerd, kwaad bijna. Hij gaat iemand de waarheid vertellen. Er worden handen geschud, weifelend en ongemakkelijk. Frits Wester glimt. Geert Wilders is oranje geworden, in een ultieme poging geen mens meer te zijn, maar een levend symbool van vaderlandsliefde.

De mannen maken allen dezelfde handgebaren: alsof ze iets beetpakken en het tegelijk willen weggeven. Alleen Wilders wil iets terug hebben. Na een minuut of vijftien begint Mark Rutte Wilders uit te leggen dat hij datgene niet terugkrijgt. Hij luistert, schudt minzaam van nee, en gebruikt veel grootse gebaren, een beetje zoals C3PO die Star Wars navertelt aan de Ewoks. Roemer en Samsom eisen de rol van verontwaardigde Ewoks op: hun antwoorden zijn feller.

Roemer lijkt zijn zinnen net iets beter uit zijn hoofd te kennen dan Samsom, die eruitziet alsof zijn woorden ingefluisterd worden in een elektronisch oortje. Wilders is nog altijd kwaad, vermoedelijk is zijn oortje weggemaakt. Soms lacht hij maniakaal, dan is hij weer kwaad. Als hij wordt aangevallen, dat wil zeggen wanneer Roemer zijn statafeltje net iets harder vastpakt, zijn knokkels worden wit, dan likt Wilders aan zijn lip.

Ondertussen wordt de verwarring groter. Is dat Fleur Agema, die achter Samsom zit? Met een Rode Rok aan? Achter de PvdA? In Amsterdam? In de Rode Hoed?

Die partij holt ook achteruit.

Hoe meer ik niet hoor, hoe meer me invalt dat de vragen irrelevant zijn, net als de antwoorden. Ik zie wanneer het waar over gaat: bij De Zorg pakt Roemer zijn statafeltje vast als een onwillige danspartner. Ik zie Rutte nee schuddend uitleggen hoe de economie werkelijk werkt. Wilders is nog steeds kwaad – hij heeft het magische object nog altijd niet terug, vermoedelijk gestolen door een immigrant die helemaal niet houdt van de kleur oranje.

De zaklopers blijven heen en weer gaan. Ik krijg een sms dat in Zomergastenhet woordenpaar ‘katholieke spleet’ is gevallen. Bij het debat lachen ze allemaal. Achter Wilders zit een man die hevig nee schudt. Ik ben het met hem eens, al weet ik niet waarom. De winnaar? Sowieso Frits Wester. Zijn pak glom het meest, en zijn kapper kostte het minst.