Column

Studentenhumor

Ik hou van studentenhumor. Een stagiaire schreef deze week in Elsevier een column over Badr en zette er doodleuk Leon de Winter onder. Ik vrees dat Leon, die goed bevriend is met de advocaat Bram Moszkowicz, het blad hard aan gaat pakken. Dat wordt dokken. Reputatieschade noemen we dat.

Nog meer humor? Afgelopen week zat bij Knevel & Van den Brink een mevrouw, die zei dat ze de hoofdredacteur van Quote was. Het blad had een foto van Emile Roemer geshopt, waardoor het lijkt of onze toekomstige premier zojuist een klein Gullitgrapje tegen een beruchte kickbokser heeft gemaakt. Deze werkster speelde haar rol van hoofdredacteur met verve en zei steeds dat het om een knipoog ging. Wat zullen ze de volgende dag gelachen hebben op de redactie. Andries en Thijs gefopt.

Bij de VU houden ze ook van dit soort humor. Toen ik in februari die Elmer Mulder op televisie zag fluisteren dat dat met die camera’s in die spreekkamers best kon, dacht ik: wie is deze natte wind? Wat een goede grap om een in zijn jeugd misbruikte kapelaan voor baas van één van de grootste academische ziekenhuizen van Europa te laten spelen. Wist niet dat je met die gereformeerden zo kon lachen.

Dacht toen trouwens dat het met die camera’s ook een grap was. We gingen richting 1 april. Naast Elmer zaten die avond Reinout Oerlemans en de arts (ik herhaal: arts!) Jaap Bonjer. Zij hielden bij hoog en bij laag vol dat het schenden van de privacy geen enkel punt was.

Het was echter geen grap en de camera’s werden natuurlijk uit het ziekenhuis verwijderd. Ik verwachtte toen eigenlijk maar één ding: dat Elmer en Bonjer op een koude nacht zouden vluchten met de op het dak van het ziekenhuis gestationeerde traumaheli. Met Oerlemans als piloot. Liefst met een oude Ray Ban van prins Bernhard op zijn neus. Wegwezen. Het land uit. Even heel ver uit beeld.

Maar zo ging het niet: die Mulder was dus tot gisteravond de baas aan de Amsterdamse Boelelaan. En hoe? Er was al een tijd gelazer op de longafdeling en de intensive care. Zo erg dat heel Amsterdam dat wist. Het stond zelfs als waarschuwingstekst op pakjes Marlboro: bij longkanker niet naar de VU! Door de ruzie kwam er een onnodig sterfgevalletje langs. De gerenommeerde longprofessor Piet Postmus werd het te gortig en hij maakte de zaak aanhangig bij de ziekenhuisdirectie, die er niets mee deed. Waarschijnlijk te druk met het afwikkelen van de schadeclaims van de Oerlemans-affaire.

Postmus zocht het hogerop en kreeg gelijk van de Inspectie voor de Volksgezondheid, die ook bang waren dat de ordinaire longartsen zelf na een vechtpartij met ernstig letsel op de IC zouden belanden. Of met een niet geshopte foto in de Quote zouden staan. En toen? Toen werd Postmus ontslagen. Door Elmer! Elmer van de camera’s. De camera’s in de spreekkamer.

Dat die Elmer er na die Oerlemansgate nog zat is verbijsterend, maar dat hij ook nog de kans kreeg om een dokter, die serieus met zijn patiënten bezig is, de Boelelaan uit te sturen, is ronduit middeleeuws. Dienend leiderschap noemde de gereformeerde Elmer zijn eigen functioneren. Hij waakte over de christelijke identiteit van de VU. Als de dokters maar baden voor het knokken. En voor het sterfgevalletje zijn ze vast ook op de knietjes gegaan.

Maar Elmer is nu dus weg. Een half jaar te laat weliswaar, maar daar zeuren we niet meer over. Zijn platina handdruk en oprotpremie zijn ongetwijfeld goed geregeld. En die Postmus komt natuurlijk gewoon terug. Net als zijn collega Rick Paul. En het ziekenhuis wordt weer een ziekenhuis. Zonder ordinair mattende specialisten of wat dan ook. Dat gaat de nieuwe voorzitter regelen. Geen onnodig ijdelgeil televisiegeneuzel van ene Oerlemans of wie dan ook. Ze gaan weer mensen genezen. Doen waar ze voor gestudeerd hebben.

Geen enkele camera erbij? Alleen de röntgen. En verder niks! Sukkels!