Schotten schieten ongeremd met hagel

Chris Nichols en zijn collega’s werden al lang vóór de kredietcrisis chagrijnig van de manier waarop zij voor hun klanten belegden. „De één deed aandelen, een ander obligaties, en we werden allemaal geacht bepaalde benchmarks te verslaan”, vertelde hij donderdag tijdens een bezoek aan Amsterdam. „Als de benchmark 5 procent inleverde en jij 3 procent, had je het goed gedaan. Maar de klant verloor nog steeds geld.” Dat druiste in tegen de calvinistische cultuur van Nichols’ werkgever Standard Life Investments (SLI), dat tweehonderd miljard euro beheert voor particuliere en institutionele beleggers in Europa, de VS, Canada en Azië. Standard Life is een Schotse onderneming, en de protestantse Schotten zijn zuiniger, bedachtzamer, meer gericht op de lange termijn.

Nichols en de zijnen bedachten een Global Absolute Return Strategy (GARS). Zij stelden zichzelf een doel in de toekomst: een bruto rendement van de zesmaands Euribor-rente plus 5 procent gedurende periodes van drie jaar. Vergelijkbaar met aandelen, maar dan met een lager risico. Zij verlieten de traditionele verdeling van het klantengeld over aandelen, obligaties en vastgoed, en kozen een veel bredere en veel opportunistischer spreiding. Het enige criterium werd: waar, en hoe, valt de komende jaren geld te verdienen? Iedere korrel in dit schot hagel bestaat uit twee delen: de gok op die verdienste, en een gok dat de eerste gok niet uitkomt.

Nichols geeft een voorbeeld. „In 2010-2011 vluchtten beleggers massaal in Zwitserse francs, uit vrees voor de eurocrisis. De franc werd steeds duurder, en onze inschatting was dat de Zwitsers dat niet zouden volhouden.” SLI ging short in francs en long in Noorse kronen. Toen de Zwitserse centrale bank de franc vastpinde op maximaal 1,20 euro, verdiende SLI een klap geld. Maar de appreciatie van de franc had ook langer kunnen aanhouden. En de kredietcrisis heeft oude zekerheden onderuit gehaald. Sinds 2008 weten we dat ‘veilige’ obligaties en ‘riskante’ aandelen tegelijkertijd en even hard onderuit kunnen gaan.

En dus volgen Nichols en de zijnen doorgaans twintig tot 35 verschillende strategieën binnen de GARS-portefeuilles, om de kans te vergroten dat er meer winners dan losers zijn. Een ander voorbeeld: bankobligaties geven hoge rentes – zo’n 350 basispunten meer dan andere bedrijfsobligaties – omdat beleggers banken niet langer vertrouwen. SLI koopt die obligaties en gaat tegelijkertijd short in bankaandelen, om zich in te dekken tegen het hogere kredietrisico. De Schotten probeerden GARS eerst uit voor hun eigen pensioenfonds. Pas toen dat succesvol bleek, belegden zij ook zo voor klanten. Twintig miljard euro, inmiddels.

„Sinds de start in 2006 verdienen wij met gemiddeld 65 procent van onze strategieën geld.” Na aftrek van kosten was het gemiddelde rendement per jaar 6,8 procent.

Joost Ramaer