Ineens is er overál kritiek op Hollande

De Franse socialisten zijn eindelijk aan de macht, maar al na 100 dagen is hun François Hollande zijn glans kwijt. Geen feest, dit weekend op het zomercongres aan zee.

Ongetwijfeld had François Hollande zich de rentrée politique, de jaarlijkse opening van het politieke seizoen anders voorgesteld. Een paar weken geleden leek alles nog koek en ei voor de socialistische president. Maar sinds hij begin vorige week van vakantie terugkeerde, klinkt al een zwaar verwijt aan zijn adres: ‘immobilisme’, ofwel passiviteit.

Opvallend genoeg klinkt dit niet alleen vanuit de oppositie, maar ook vanuit invloedrijke linkse media.

Terwijl Hollande eerder deze maand aan de Côte d’Azur ontspannen praatjes aanknoopte met andere vakantiegangers, zette zich het beeld vast van een president die weinig doet om de zich opstapelende problemen van het land aan te pakken.

Dit weekend komen de Franse socialisten bijeen in de badplaats La Rochelle voor hun traditionele zomercongres. De euforie over ‘hun’ president is verdwenen. Temeer omdat uit peilingen blijkt dat de onvrede over Hollande breed leeft. Voor het eerst dook diens populariteit onder de symbolische grens van 50 procent. En 72 procent van de Fransen vindt dat de regering onvoldoende doet aan de werkloosheid, het begrotingstekort en de de-industrialisering.

De aanval begon vanuit de rechtse oppositie. Na een voorzet van oud-president Nicolas Sarkozy, hekelden kopstukken uit de UMP Hollande’s „lakse optreden” inzake de burgeroorlog in Syrië. Dit kon het socialistische kamp nog afdoen als potsierlijk – al was het maar vanwege de gebruinde gezichten van de critici.

Ook het verwijt van Jean-Luc Mélenchon – „100 dagen voor bijna niets” – hoefden de socialisten niet serieus te nemen. De leider van de uiterst linkse Parti de Gauche bleek net terug van een lange vakantie in het land van zijn vriend Hugo Chávez.

Ernstiger werd het toen linkse kranten deze week begonnen mee te doen en Hollande op zijn beleid aanvielen. „Geen marathonloper begint zijn parcours flanerend”, schreef Libération. Onder de kop ‘De zeer middelmatige zomer van Hollande’, stak de krant de draak met het aura van ‘alledaagsheid’ waarmee de president rust en kalmte probeert uit te stralen. Leiderschap was nodig, zei de krant. En duidelijkheid over de route.

Hollande beschikt over een stijl en een methode, schreef Le Monde, maar dat is nog geen politiek beleid. Volgens de invloedrijke krant gaf de president er tot dusver maar weinig blijk van dat hij weet hoe hij de harde realiteit te lijf moet. „Uitstel, zo niet immobilisme ligt op de loer”.

Het veelgelezen weekblad Courrier International strooide gisteren zout in de wonden met een reeks vertaalde (en zeer venijnige) artikelen uit de Duitse pers. „Zeg, komen we eens in beweging?” kopt de omslag, Hollande afgebeeld in de vorm van een peer. De goede verstaander wist: zo werd in de 19e eeuw reeds de spot gedreven met Louis-Philippe, de eerste Franse koning die zich als ‘alledaags’ voor trachtte te doen.

Hollande bleef tot dusver zwijgen, maar woensdag sloeg premier Jean-Marc Ayrault terug met een bomvolle regeringsagenda voor de komende maanden: hervorming van het belastingstelsel, een nieuwe bankwet, aanpak van de hoge brandstofprijzen, 150.000 jongerenbanen én de belofte het begrotingstekort naar 3 procent terug te dringen – ongeacht de economische omstandigheden.

Rest de vraag hoe het geduld met Hollande in zo korte tijd heeft kunnen omslaan. Sarkozy profileerde zich destijds graag als ‘omnipresident’ – als leider op alle fronten tegelijk. In de media had hij op ieder probleem een pasklaar antwoord.

Moeten de Fransen niet eerst nog afkicken van vijf jaar presidentiële hyperactiviteit? De Nederlandse cartoonist Willem, sinds 1968 in Frankrijk woonachtig, lijkt dat te suggereren. Verwijzend naar de hittegolf die het land deze week teisterde, tekende hij in Libération een puffend echtpaar. Zij: „Oef, wat een hitte!” Hij: „Hoog tijd dat Sarkozy terugkomt.”