Harry Potter en de hel

Afgelopen weekend ben ik samen met mijn vriendin en drie vrienden naar Lowlands geweest. Ik mocht daar een presentatie geven op een literair minifestival genaamd Lamoer. Het verzoek was of ik op een wetenschappelijke wijze naar literatuur kon kijken. Je kunt natuurlijk praten over de leid- en grondmotieven in het gehele oeuvre van Hegel en hoe die overeenkomen met de verzwegen gedachtegangen van Friedrich Nietzsche, maar aangezien de tijd twaalf minuten was, het publiek wellicht dronken en ik geen idee heb wat ik zojuist zei, besloot ik het over de wetenschap achter Harry Potter te hebben. Het ging er dan niet om of magie wel of niet bestaat, dat is immers niet te bewijzen of ontkrachten. Wat je wel kunt doen, is kijken naar hoe wij niet-magische dreuzels dezelfde gave Harry Potter-achtige dingen kunnen doen zonder toverstaf. De wetenschap heeft door de eeuwen heen keer op keer voor ‘magie’ gezorgd. Moet je je voorstellen wat men 226 jaar geleden dacht toen Galvani de poten van dode kikkers liet bewegen door middel van elektriciteit. Of toen berichten voor het eerst door de lucht gestuurd werden met onzichtbare elektromagnetische straling. Zo zijn wetenschappers daadwerkelijk bezig om de onzichtbaarheidsmantel van Harry Potter na te maken. Een andere mooi voorbeeld waarbij wetenschap werd botgevierd op literatuur komt uit 1972. Toen stond er een brief in het wetenschappelijke tijdschrift Applied Optics waarin drie natuurkundigen laten zien dat de hemel juist warmer is dan de hel. Jesaja 30:26 zegt dat er vijftig keer meer lichtintensiteit is in de hemel dan op aarde. Hoe meer licht, hoe meer warmte. Je kunt dan uitrekenen dat het 525 graden is in de hemel. Openbaring 21:8 heeft het over vuurpoelen van zwavel in de hel, maar zwavel verdampt bij 445 graden, dus de hemel moet warmer zijn dan de hel. Later berekende nog iemand dat je rekening moet houden met de verandering in het kookpunt van zwavel door de toegenomen zielendruk. Deze mensen doen dat niet om tegen de Bijbel in te gaan, of om overdreven te zeuren, maar omdat ze het leuk vinden om hun wetenschappelijke manier van denken op alles om hen heen los te laten. Een muzikant die een gedicht op muziek zet. Het is een hersenoefening, en hobbymatig met je vak bezig zijn. Bovenal is het gewoon leuk om te doen en daarom wil ik nrc.next en al haar lezers enorm bedanken dat ik negen weken de kans kreeg om me met deze hobby bezig te houden.

Volgende week hervat Victor Lamme zijn column