De machine rekent je bedoeling wel uit

Af en toe zie ik mensen binnensmonds vloeken in de tram, schelden tegen hun telefoon. Ik weet wat ze doormaken. Zelf heb ik er ook last van. Al jaren. Autocorrect. Onze telefoons zeggen: ‘dat schrijven valt niet mee, laat ik het je makkelijker maken. Tik gewoon de woordjes bij benadering in, dan zet ik de letters in de juiste volgorde, of als er eentje mist, dan stop ik die er gewoon bij. Dus begin nu maar rustig aan dat whatsappje, met de spelling komt het wel goed.’

Jammer alleen dat het onding er vaak naast zit. Check damnyouautocorrect.com maar eens voor de meest gênante autocorrectblunders. ‘The deers are in the backyard, I fed one from my vagina’, sms’t een vrouw aan haar dochter. Om twee seconden later VERANDA te sms’en. ‘Panic at the dildo’ in plaats van ‘disco’, u begrijpt wat ik bedoel. Vandaar die publieke woedeaanvallen, autocorrect maakt ons langzaam gek door onze woorden te verdraaien.

Ik vrees alleen dat ik niet meer zonder kan. Zestien jaar aan spellingcontroles en vijf jaar autocorrect hebben ervoor gezorgd dat ik ben gaan schrijven bij benadering. En ik ben vast niet de enige twintiger. Waar onze vaders en moeders decennialang nauwkeurig moesten spellen en elk woord dat ze niet zeker wisten in een woordenboek moesten naslaan, rammen wij gewoon een paar letters waarvan we zeker weten dat ze in dat moeilijke woord thuishoren de laptop of telefoon in en dan rekenen de apparaatjes wel uit wat we bedoelen.

Geef me pen en papier om te zien wat dat met een schrijver doet. Opeens moet ik nadenken waar de umlaut in ‘ideeën’ eigenlijk hoort, en hoe het met de c-en-n-verhouding zit in ‘decennia’. Met Engels is het nog erger. Deze maand verblijf ik in New York en toen ik een briefje wilde schrijven aan de verhuurder van het appartement waar ik deze column tik, had ik opeens heel veel moeite met woorden als ‘thoroughly’ en ‘appreciated’. Ik ken het beeld van die woorden wel, maar waar de letters exact thuishoren is lastiger.

Kan ik dan niet meer schrijven? Ik denk het niet. Zo let ik bijvoorbeeld wel heel scherp op de schrijfregels die een computer nog niet onder de knie heeft. Is het ‘te veel’ of ‘teveel’? Dat kan die domme iPhone me nog niet vertellen en reken maar dat ik die fout niet maak.

Daarom maak ik me geen zorgen om mijn wanprestaties op papier. Sorry, oud-leraar Nederlands, maar spelling heeft als vaardigheid aan relevantie ingeboet. Zonder de juiste lettervolgorde kan ik mijn boodschap ook wel overbrengen. Nu alleen nog die woedeaanvallen onder controle krijgen.