Als Armstrong die Tours niet won, wie dan wel? Een chaotisch overzicht

Lance Armstrong lijkt al zijn Tourzeges kwijt te raken. Maar in de eindklassementen staat de ene na de andere (mede)dopingzondaar. Foto Reuters / Lucas Jackson

Lance Armstrong wil het gevecht tegen de beschuldigingen niet langer voeren; hij is het zat. Volgens antidopingagentschap USADA ligt het daarmee vast dat hij zijn zeven Touroverwinningen moet inleveren. Maar naar wie gaan ze dan? Dat ligt nog niet zo gemakkelijk. Om niet te zeggen: het is een chaos.

Illustrator en grafisch ontwerper Charlie Layton maakte onderstaande infographic voor wielersite Bicycling.com. Alle acht Tour de France-edities waarin Armstrong bij de top-10 reed, zijn erin opgenomen. Zeven keer winst, één keer derde.

Infographic van de Tours die Armstrong reed en naar wie zijn overwinningen zouden vallen, door Charlie Layton voor Bicycling.com.

Infographic van de Tours die Armstrong reed en naar wie zijn overwinningen zouden vallen, door Charlie Layton voor Bicycling.com.Infographic van de Tours die Armstrong reed en naar wie zijn overwinningen zouden vallen, door Charlie Layton voor Bicycling.com.

Bekijk de infographic hier in het groot.

Een uiteenzetting van wie er per Tour wel en niet kans maken op een overwinning met terugwerkende kracht:

De Tour van 1999: Eerste twee vallen weg, Escartin wint

Na twee etappeoverwinningen voor hij ziek werd (in 1993 en 1995 - in oktober 1996 werd teelbalkanker bij hem geconstateerd) keerde Lance Armstrong in 1999 terug in de Tour. Hij was geen grote favoriet, maar won wel de proloog en de eerste tijdrit. De eerste bergetappe naar Sestriere won hij op indrukwekkende wijze en toen was de overwinning eigenlijk al binnen.

http://youtu.be/oiCIJ2JewPE

Niet Armstrong? Dan ook niet nummer 2 Zülle, want die gaf al eens toe vier jaar lang EPO te hebben gebruikt. Escartin is in de infographic de eerste ‘witte’ (schoon, dus), maar ondanks dat hij persoonlijk nooit iets toegaf, zijn er wel anderen geweest die systematisch dopinggebruik bij zijn team - het Spaanse Kelme - in die periode naar buiten brachten. Nummer 4, Dufaux, was een jaar daarvoor onderdeel van de Festina-ploeg (foute boel) en heeft later dopinggebruik toegegeven. Nummer vijf is Ángel Casero - geen overduidelijk dopinggeval, wel genoemd in de Spaanse dopingzaak Operación Puerto.

Tourwinnaar 1999: Escartin, met controverse.

De Tour van 2000: Top-7 valt weg, Escartin wint

Met zes minuten voorsprong op Jan Ullrich won Armstrong zijn tweede Tourzege. Hier zien we hem demarreren op de Mont Ventoux, waarmee hij de Duitser achter zich laat:

http://youtu.be/FXPXHK7I1iQ

Niet Armstrong? Dan eerst een heel rijtje met mannen die het net zo min toekomt. Ullrich was betrokken bij Operación Puerto - in februari van dit jaar gaf hij dat zelf ook toe. Ook aan nummer 3 Beloki kleeft het Puerto-etiket, terwijl nummer 4 Moreau EPO-gebruik heeft toegegeven, nummer 5 Heras er in 2005 positief op getest heeft, nummer 6 Virenque het gebruik heeft toegegeven en met nummer 7 Botero zijn we weer bij Puerto. Nummer 8 is Escartin, maar die fietste dus bij het onzuivere Kelme. Nummer 9 Mancebo zat ook weer bij Puerto, iets waarvoor hij in 2006 uit zijn ploeg gehouden werd. De schoonste van de top-10 lijkt Danielle Nardello, die tiende werd.

Tourwinnaar 2000: Escartin, met controverse.

De Tour van 2001: Top-3 valt weg, Kivilev wint

Ook nu was Ullrich de voornaamste uitdager. Op de Alpe d’Huez gaf Armstrong hem echter ‘The Look’: hij reed hem voorbij, keek hem nog één keer aan en was weg. In Parijs was zijn voorsprong bijna zeven minuten.

Niet Armstrong? Dan ook niet nummer 2 en 3, Ullrich en Beloki. Die zijn inmiddels besproken (zie de Tour van 2000). Andrei Kivilev werd vierde. Hij zou de Touroverwinning postuum toegewezen kunnen krijgen; in maart 2003 kwam hij om het leven bij een val in Parijs-Nice. Omdat de top-10 verder Gonzalez de Galdeano (positief op salbutamol in 2002), Sevilla (Puerto) en Botero (idem) verliest, wordt Boogerd vierde.

Tourwinnaar 2001: Kivilev, postuum.

De Tour van 2002: Top-5 valt weg, Azevedo wint

De vierde was de gemakkelijkste voor Armstrong: Ullrich werd eerder dat jaar betrapt op recreatief drugsgebruik (dus niet prestatievorderend) en deed niet mee. Beloki kon hem enigszins bijhouden en ploeggenoot Heras ook, maar daar was alles mee gezegd.

Niet Armstrong? Dan ook niet nummer 2 Beloki (zie 2000), nummer 4 Botero (zie 2000), nummer 5 Gonzalez de Galdeano (zie 2001), nummer 7 Mancebo (zie 2000) of nummer 9 Heras (zie 2000). Derde werd Raimundas Rumsas, maar die werd in 2003 op EPO betrapt. Al in 2002 wordt zijn vrouw Edita betrapt met een auto vol verboden middelen (Rumsas houdt vol dat het voor zijn schoonmoeder is). Op zes komen we de eerste ‘witte’ renner tegen: José Azevedo. Die heeft voor verdachte ploegen gereden (ONCE en US Postal) en gewerkt met de ploegleider Manolo Saiz (die weer aan Puerto gelinkt is), maar hard bewijs is er nooit geweest.

Tourwinnaar 2002: Azevedo, met controverse.

De Tour van 2003: Top-4 valt weg, Zubeldia wint

Ah, de Tour met dat memorabele tochtje door het knollenveld. Armstrong kon in een Alpenafdaling de vallende Beloki maar net ontwijken en moest een stuk afsnijden. Het werd in de rest van de ronde kiele-kiele: in Parijs had hij een minuutje voorsprong op Ullrich. Zijn vijfde Tour was binnen.

Niet Armstrong? Dan ook niet Ullrich (zie 2000), Vinokoerov (in 2007 gepakt op bloeddoping) of Hamilton (bloeddoping in 2004). Weg top-4. Op 5: Haimar Zubeldia. Reed bij Euskatel, dat in 2009 wel dopingzondaars Landaluze en Astarloza in de ploeg had, maar hij blijft voor de rest betrekkelijk onbesproken.

Tourwinnaar 2003: Zubeldia.

De Tour van 2004: Top-4 valt weg, Azevedo wint

Kon Armstrong niet alleen grote helden uit het verleden evenaren, maar ze ook overtreffen? Ja, dat kon. Nog niemand had de Tour zes keer gewonnen, Armstrong deed het. Met overmacht: zes etappezeges en niemand die hem echt het vuur aan de schenen kon leggen. Het werd helemaal bont toen hij ook sprints ging winnen.

Niet Armstrong? Dan ook niet nummer 2 Klöden, want die werd al eens in verband gebracht met een bloeddopingschandaal uit 2006. Hij kocht vervolging af, maar recent werd er een nieuw onderzoek naar hem gestart. Nummer 3 Basso werd in 2007 twee jaar geschorst omdat hij toegaf “van plan te zijn geweest” doping te gebruiken. Ullrich is al vaker langsgekomen in dit rijtje, dus nummer 5 Azevedo is de eerste ‘schone’ uit de eindklassering. Nogmaals: ook hij is niet onbesproken (zie 2002). Uit de top-10 kunnen ook Mancebo (zie 2000) en Leipheimer (positieve test in ‘96) worden geschrapt.

Tourwinnaar 2004: Azevedo, met controverse.

De Tour van 2005: Top-7 valt weg, Evans wint

De zevende werd weer een van de soepelste overwinningen van Armstrong: nooit kwam hij in grote problemen. Toen de ronde gereden was, had hij 4:40 voorsprong op Ivan Basso. In de eerste tijdrit haalde hij concurrent Jan Ullrich - geen slechte tijdrijder toch - in.

Niet Armstrong? Dan ook niet de rest van de top-6. Basso, Ullrich, Mancebo, Vinokoerov en Leipheimer zijn allemaal al eerder genoemd. De zevende, Rasmussen, werd in 2007 door Rabobank uit de Tour gezet omdat hij dopingtesters om de tuin had geleid met valse informatie over waar hij verbleef. De eerste die daarna in beeld komt is de nummer 8, en de winnaar van 2011: Cadel Evans.

Tourwinnaar 2005: Evans.

Nog één keer op een rijtje: de zeven Touroverwinningen van Armstrong zouden naar Escartin (twee keer), Kivilev, Azevedo (twee keer), Zubeldia en Evans gaan. En dan nog is het zeer de vraag of ze overeind zouden blijven als ze net zo’n grootschalig onderzoek als Armstrong voor de kiezen krijgen.