Column

Haar naam is Sarah, maar iedereen zegt Lund

Sofie Gråbøl als Sarah Lund in The Killing II, met nieuwe trui.

Pas vorige zomer zag ik het eerste seizoen van de Deense serie The Killing (2007), die eigenlijk Forbrydelsen heet: gewoon op dvd, in blokken van drie of vier afleveringen achter elkaar.

Ik had toen al zo veel goeds gehoord over de eigenzinnige politieserie dat het me een beetje tegen viel. Natuurlijk is de licht autistische, maar o zo schrandere en vasthoudende inspecteur Sarah Lund (Sofie Gråbøl) om op te vreten, in haar schuchtere motoriek en dikke gebreide truien. Maar het over iets te veel episoden (twintig) uitgesmeerde scenario kon me minder bekoren, met de vaste truc van een verdachte als deus ex machina aan het slot van elk deel, die dan in de loop van de volgende aflevering het weer niet bleek te hebben gedaan.

Het voor ons veel minder prettig dan Zweeds klinkende Deens hielp ook al niet mee, net als de subplot van corrupte en om de macht strijdende politici op het stadhuis van Kopenhagen, die met wisselend succes politieonderzoek naar hun wandaden wisten te belemmeren.

Deze zomer zond de KRO eindelijk The Killing uit in dagelijkse afleveringen en direct erachter aan het tiendelige The Killing II (2009), dat me direct veel beter bevalt.

Ook daarin regent het voortdurend, als de expertise van Lund – bijna niemand noemt haar ooit Sarah – ondanks een strafoverplaatsing naar de douane toch geraadpleegd wordt. Er is weer een wrede moord gepleegd op een vrouw en Lund twijfelt als enige over de voor de hand liggende verdachte.

Dit keer is het scenario meer doortimmerd en zijn de politieke verwijzingen voor ons herkenbaarder. Op dezelfde dag dat Lund zich ermee gaat bemoeien, treedt een nieuwe minister van Justitie aan, die zowel een rechts-populistische gedoogpartij als de linkse oppositie moet zien te committeren aan zijn plan voor terrorismebestrijding. De man is al net zo’n onhandige eigenheimer als Lund, dus die twee moeten elkaar gaan vinden, zeker wanneer van het begin af aan valt te vermoeden dat rechtse kringen in het leger achter de moord zitten, zodat moslimterroristen de schuld kunnen krijgen.

En dat brengt ons in het domein van (contra)terreur dat ook in de Amerikaanse serie Homeland (2011) behandeld wordt. Om eerlijk te zijn lijkt Lund, net als de meeste heldinnen van Scandinavische successeries, zelfs een beetje op de geobsedeerde, bipolaire en zichzelf in de voet schietende CIA-employee Carrie Mathison (Claire Danes).

In zowel Homeland als The Killing komen ook politici voor: regelaars en probleemoplossers, met menselijke tekortkomingen. Dat ze zaken kunnen fiksen is hun essentie. In fictie leer je meer over politici dan in welk debat of gesprek ook.