De stem van Leonard stampt niet meer, hij sluipt

Pop

Leonard Cohen

Gehoord: 21/8 Olympisch Stadion, Amsterdam. ****

Leonard Cohen knielt op het podium. Van onder zijn zwarte hoed zingt hij in de microfoon, het oude liedje Bird On The Wire, over bevrijding van aardse beslommeringen. Hij ziet er, zo geknield, uit als een treurende vader op een graf.

Maar later blijkt dat dit geen tijdelijke pose is. Cohen zingt een groot deel van het optreden op zijn knieën. Het is wellicht zijn manier om fysiek ongemak het hoofd te bieden. Want, zoals dinsdag in Amsterdam, de 77-jarige Cohen geeft nog steeds concerten van ruim drie uur.

Begeleid door zes oudgedienden en drie achtergrondzangers, onder wie zijn vaste sidekick Sharon Robinson, is hij onvermoeibaar en aandachtig tijdens de uitvoeringen van zijn liedjes. Op het grote podium, vormgegeven als een kijkdoos met hoge gordijnen op de achtergrond, spelen de gitaristen, de organist, bassist en drummer hun schuifelende klanken. Korte glansrollen zijn er voor de Spaanse gitaar, en voor ijselijke vioolsolo’s in Suzanne en Anthem.

Cohen leunt niet uitsluitend op zijn hits. Tijdens het concert speelt hij bekende en minder bekende liedjes, met een groot aandeel voor nummers van zijn mooie, meest recente cd Old Ideas (2012).

Tegen het eind van de avond volgden de succesnummers, So Long, Marianne, Hallelujah, I’m Your Man. Leonard Cohen heeft een niet al te muzikale stem, maar wel een met veel sfeer. Hij drukt krakerige wijsheid uit. Inmiddels klinkt die stem weifelender. De stem stampt niet meer, hij sluipt.