Spelevaren met onwillige feeks

Het Temmen van de Feeks, naar Shakespeare door Opera Nijetrijne. Muziek: La Capricciosa Corretta van Vicente Martin y Soler. Gezien: Starteiland Sneekermeer. Te zien t/m 2/9 aldaar. Inl: operanijetrijne.nl ***

Jongste zuster Bianca zingt: „Friezen zijn hele goeie minnaars.” En haar oudere zuster Katherina repliceert: „Jouw schoonheid is vergankelijk.”

Scherper dan in deze twee zinnen kan Shakespeares Het Temmen van de Feeks niet worden samengevat. Voor Opera Nijetrijne brengt regisseur Arne Sybren Postma een luchtige, door Friesland en de zeilsport geïnspireerde versie van dit compacte huwelijksdrama. Met het Sneekermeer als achtergrond is de locatie prachtig gekozen.

Het verhaal speelt zich af op een schip in het eerste deel; een reusachtig drijvend bed is plaats van handeling na de pauze. In Postma’s originele visie zijn het veeleer de zussen die elkaar temmen dan dat de man, Petruchio, de onwillige Katherina aan zich onderwerpt. Bianca is een vrijlustige jonge vrouw met zwier; Katherina een blazende, sissende kat als een man te dichtbij komt.

De voorstelling valt op een wonderlijke manier in stukken uiteen. Onder bezielende leiding van dirigent Vaughan Schlepp is het muzikale deel perfect en zijn de zangprestaties meeslepend. Aanvankelijk zijn de maritieme verwijzingen geestig (Petruchio wil spelevaren in Katherina’s ‘vaarwater’), maar gaandeweg verliest het verhaal zich in te veel zijlijnen.

Pas tegen het slot keert de balans terug. De liefde zegeviert in een triomfantelijk gespeeld én gezongen dubbel huwelijk. Beide zussen zijn getrouwd; in prachtige zang leggen ze getuigenis af van het onverwachte geluk.