Seks blijft abnormaal

De meeste mensen doen een beetje raar als het om seks gaat. Ze dragen het als een geheime kwelling: aan het einde van een relatie, of wanneer ze gefrustreerd naast hun partner liggen en de slaap niet kunnen vatten. Diep in ons hart hebben wij de indruk dat we nogal afwijken van de norm. Hoewel het bij uitstek gaat om privéterrein is seks toch omgeven door ideeën over hoe normale mensen ermee moeten omgaan en zich erbij moeten voelen. Maar in de praktijk voelen we ons seksueel abnormaal. Gevoelens van schuld en neuroses achtervolgen ons, evenals fobieën en excessieve verlangens, onverschilligheid en walging.

Niemand van ons benadert seks zoals het zou moeten: met de vrolijke, sportieve, niet-obsessieve, stabiele opvatting dat andere mensen dan wijzelf beter zijn in seks. Dat we zelf afwijken van de norm komt doordat we zo’n verwrongen ideaalbeeld hebben van wat normaal is. Daarom is het tijd de absurditeit van seks te aanvaarden.

Ons seksuele ongemak wordt verergerd doordat we denken dat we in een bevrijd tijdperk leven en seks kunnen beschouwen als een alledaagse en zorgeloze bezigheid. Maar ondanks onze inspanning seks te ontdoen van z’n eigenaardigheden zal het nooit de gewoonste zaak van de wereld worden. Het houdt de hardnekkige neiging grote schade aan te richten in ons leven. Seks blijft een absurd en misschien onverzoenlijk conflict met onze hoogste verantwoordelijkheden en waarden.

Misschien doen we er beter aan te aanvaarden dat seks een vreemd verschijnsel is dan dat we onszelf er de schuld van geven dat wij er niet normaal mee omgaan. Dit wil niet zeggen dat we geen wijsheid omtrent seks kunnen ontwikkelen, maar wel dat we nooit de problemen kunnen overwinnen die op dit pad opdoemen.

Brits filosoof, oprichter van de School of Life.