Drie weekjes televisie

Doet campagne ertoe?Verkiezingen zijn een vak. Maar eigenlijk weet niemand hoe je ze wint. Neem de VVD, die sterke adjudanten het veld instuurt, Kamp, Zijlstra of Schippers, terwijl Mark Rutte wordt gespaard. In de hoop dat hem dat waardiger en verkieslijker maakt dan de concurrentie. Om in de finale de premier-bonus te innen.

Cynisch of efficiënt? De Nederlandse politiek speelt op zo’n klein veld – zorgkosten, beetje Europa, een onsje JSF, donderdag de langstudeerboete – dat tactiek niet veel uitmaakt. Ons kent ons. Rutte heeft van anderhalf jaar premierschap gemaakt wat hij kon. Wie hem mag, weet genoeg. Wie hem niet moet ook.

De SP heeft meer te winnen – gunstige peilingen omzetten in echte stemmen op 12 september. Van Boxmeer naar het Torentje is een eind voor Nederlandse begrippen. Wie belooft geen Engelse woorden meer te gebruiken („over my dead body”), heeft nog wat te poetsen.

VVD en SP vechten hun links-rechtscliché in een paar kwinkslagen met elkaar uit. Pogingen (van GroenLinks) om vergroening van de belastingen of standaard orgaandonorschap (D66) te agenderen, komen amper boven het geroezemoes uit. Heeft de rest nu het nakijken? Of hebben wij uitgeruste vakantieburgers zo’n verfijnd politiek gevoel dat toeteren helemaal niet nodig is?

In landen als Frankrijk en de Verenigde Staten gaan politici maanden op zoek naar de kiezers, aan de deur, per Skype en bedelmail. Is het amateuristisch of passend bij de schaal van dit land dat onze politici het in drie weekjes televisie afdoen?

Hangt af van wat we er zelf insteken. Lees plannen en luister naar wat niet wordt gezegd. Laat de kranten- of studiovraag die het onthullende antwoord aan een kandidaat ontlokte uit het publiek komen. Campagnes doen er toe als we zoeken naar waar het over zou moeten gaan.

NRC-redacteur Marc Chavannes schrijft in de aanloop naar de verkiezingen om de andere dag een column. Hij doet dat afwisselend met Rosanne Hertzberger.