Voorbereiding op de zwoele dansnacht

De hitte zorgde er dit weekend voor dat het Lowlands-publiek wat rustiger op de muziek reageerde dan in voorgaande jaren.

Het publiek op Lowlands stortte zich dit weekend massaal in het nabij gelegen water – ‘Lake Lowlands’ – ter verkoeling. Elke centimeter met schaduw op het uitgestrekte festivalterrein werd benut om de zon te ontlopen. Er werd gebadderd in kliko’s, de kapper schoor hoofden koel kaal en bij toiletten werden flesjes en waterpistolen eindeloos bijgevuld. Pas nadat de zon eindelijk achter de Grolschtent zakte, verdween de landerigheid bij de bezoekers en kreeg iedereen nieuwe energie.

Concerten vormden dit weekend de soundtracks van loom-luie uren. Smekende gitaren, ontroerende fluisterzang, zweverige elektronica of klassieke muziek schallend in de ochtend op de campings – alles paste. Zoals The Whitest Boy Alive die met zijn lichte droompop in het avondlicht de lange, zwoele dansnacht voorbereidde. Sommige artiesten lieten de podiumlichten doven vanwege de hitte.

Ludieke theatrale smaakmakers in de culturele vrijstaat die Lowlands een weekend per jaar is, waren weer divers. Veelkoppig straattheater ‘overviel’ bezoekers met rariteiten. Gezichten, borsten en billen gingen massaal op kopieerapparaten bij de KoppieShop. Ansichtkaartjes met ‘Groeten uit Lowlands’ werden verstuurd bij het postkantoor. De ‘mobile cinametic groover’, een smal Oost-Duits Wartburg-autootje, reed rond met filmprojecties en videogames met 3D-brilletjes. In het kleinste Grand Café paste slechts één bezoeker.

Naast de grote podia met publiekstrekkers als Skrillex en Foo Fighters hadden juist kleine podia memorabele momenten. Een debutante die indruk maakte: de introverte Vlaamse Trixie Whitley die zich nederig bij haar publiek excuseerde voor het nog onbekende werk.

Podium Lima, de plek voor afwijkende juweeltjes, was de laatste stop in de tournee van Charles Bradley. Dat leverde een bezield moment op, waarbij de soulzanger het niet droog hield. Door zijn late succes geniet de zestiger die eerst kok was met volle teugen. Het publiek moest en zou zijn liefde voelen en in korte tijd creëerde ‘The Screaming Eagle of Soul’ met funky blazers, een orgel en redelijk strakke ritmesectie een eigen universum van liefde en verlangen, in een show vol drama en overtuigingskracht.

Voor het eerst was er Lowsofie, met acht filosofische programma’s op Lowlands. Het uitwisselen van denkbeelden was populair en verdiende een groter podium. Theatershows bezoeken op een muziekfestival heeft iets tegenstrijdigs. Maar de theatertent Juliet had als altijd – en dus heus niet alleen vanwege de verkoelende airconditioning – grote aantrekkingskracht met dans, comedy en theater.

Een ongemakkelijk gevoel kreeg je bij fysiek theater uit Gent van Kopergietery en het Kip – jonge mannen die elkaar met platte hand afranselden. Tussen lust en dominantie zat het Scapino Ballet, voor de tiende keer op Lowlands, met Kathleen, intense rauwe dans in reprise. Even overrompelend als vervoerend, weg van de drukte.