Pirouette

Marco van Basten verscheen in een nieuwe gedaante in de Kuip. Deze zomer werd hij trainer van SC Heerenveen. De Friese club speelde zaterdagavond uit tegen Feyenoord. Van Basten kwam het veld opgelopen in een trainingsbroek waar geen vorm in te ontdekken viel.

Vanwege de tropische warmte nam Van Basten geen plaats in de dug-out. Zag ik het goed? Ja, Van Basten ging met zijn trainingsbroek in een plastic campingstoel zitten. Hij keek erbij alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Van Basten liet de spelers van Heerenveen slim verdedigen. Ze liepen zo in de weg dat veel Feyenoorders de bal steeds voor hun verkeerde voet moesten leggen. Vooral in het centrum hadden de linkspoten Bruno Martins Indi en de debuterende Joris Mathijsen het te kwaad. Ze liepen op eieren.

De wedstrijd voltrok zich in een kalm tempo. Van Basten vond het prima. Wat kon hij verwachten van zijn team, waarvan de veel scorende aanval was verkocht aan andere clubs?

Ruud Gullit had voorspeld dat Van Basten het moeilijk zou krijgen in Heerenveen. Als je zelf een internationale ster bent geweest, is het moeilijk te verteren dat alle voetballers met wie je werkt beduidend minder zijn.

Er was aanvankelijk niets van te merken. Van Basten zat rustig aan de kant. Hij gaf de spelers aanwijzingen, klapte in zijn handen en schreef wat op. Marco van Basten leek op een tevreden trainer van een onbekende dorpsclub.

Lekker weer, fijn potje voetbal, na afloop een biertje in de kantine.

Heerenveen kwam na een penalty voor met 0-1. Mathijsen werd uit het veld gestuurd omdat hij niet hard genoeg kon lopen. De nieuwe club van Van Basten zat op rozen. De trainer stond met zijn armen over elkaar voor zijn plastic stoel.

Een paar minuten later gleed Heerenveen-verdediger Gianni Zuiverloon uit. Ruben Schaken profiteerde van de fout: 1-1.

Ik zag Van Basten van pose veranderen. Hij stond in een hiphophouding: benen wijd, met de vuist naar de grond. Een schreeuw. Terwijl het publiek in de Kuip juichte om de gelijkmaker, bereikte de woede zijn romp en benen.

Van Basten leunde met zijn volle gewicht op zijn linkervoet en trok de rechter omhoog. Het was een automatisme. In 1996 werd de rechterenkel vastgezet. Einde carrière. In 2010 verwijderden chirurgen losse stukjes bot uit het gewricht. Met de kapotte enkel kan hij bijna niets meer.

Op zijn linkervoet draaide Van Basten een volledige pirouette. 360 graden boosheid. De gewraakte enkel vloog een rondje door de lucht en kwam weer op de grond naast de linkervoet terecht. Van Basten sloeg boos met zijn vuisten op zijn bovenbenen.

Hoe konden verdedigers zo dom zijn? Waarom even ervoor nog voor niets een sprintje trekken? Waarom uitglijden op dit moment?

Van Basten wist weer even hoe groot het verschil was tussen een diagonale volley in een EK-finale en een uitglijder in de Hollandse eredivisie. Gullit had het goed gezien.

Een kwartier later stond Van Basten – nog steeds in die foeilelijke trainingsbroek – voor de televisiecamera. Hij wist het weer, niet boos zijn op voetballers met minder talent. Van Basten vermande zich.

Zijn antwoord: „We blijven mensen.”