Liefdevol soulschreeuwen

soul

Charles Bradley and his Extra-ordinaires

Het succes kwam voor soulzanger Charles Bradley pas op late leeftijd. En nu het er is – zijn debuutalbum No Time for Dreaming verscheen vorig jaar uit de Daptone Records-stal – geniet de zestiger die eerst kok was, er met volle teugen van. In een brede omhelzing brengt de Amerikaan zijn onversneden soul de wereld over, geheel in de geest van de man die hij van jongs af imiteerde: James Brown.

Charles Bradleys optreden op Lowlands was bezield en memorabel. Het festival was de laatste stop in zijn lange Europese tournee. Het maakte de zanger zichtbaar emotioneel. Het publiek moest en zou zijn liefde voelen. Desnoods kwam hij het brengen: de aaibare soulgod dook tussen zijn toehoorders.

In zijn toetsenist heeft Bradley zijn eigen spreekstalmeester. Die kondigde hem met grote woorden aan op het Limapodium, de plek waar op Lowlands de in kleur en roots afwijkende diamantjes geprogrammeerd zijn. Het was de opmaat voor een wervelende soulshow die van ballades trok naar aangezette soulfunk. In korte tijd creëerde de zanger met de Extraordinaires – funky blazers, een orgel en redelijk strakke ritmesectie – een eigen universum van liefde en verlangen, in een show vol drama en overtuigingskracht. Uitstekende versies van ‘The World’ en ‘How Long’ klonken. Daarnaast een gloedvolle cover van Neil Young’s ‘Heart of Gold’ en de climaxsong waarin alles samenkomt: ‘Heartaches and Pain’.

Bradley is een totaalperformer – zijn hele lijf zingt en beweegt met hem mee. Hij heeft patent op soulschreeuwen van het theatrale, smartelijke soort: lang, hard en altijd met effect. Zeker als ‘The Screaming Eagle of Soul’ zich op zijn knieën werpt. Zelfs deze kortere festivalshow werd een minirevue, met drie verkleedpartijen. Het glittergewaad wierp hij met veel gevoel voor drama van zich af, een zwart hesje toonde zijn gespierde armen toonde en dan was er nog het rode showjasje met gouden stiksels. James Brown was nooit ver weg.