Anita Amirrezvani's 'Prinses van Perzië'

Bloemrijk, zo werd het debuut Dochter van Isfahan van de Iraans-Amerikaanse schrijfster Anita Amirrezvani genoemd. Van dit debuut vol Iraanse geschiedenis werden in Nederland 120.000 exemplaren verkocht. Haar nieuwe historische roman Prinses van Perzië (Boekerij, € 19,95) staat nu drie weken na verschijning ook in de bestsellerslijst.

Is bloemrijk eigenlijk wel een aanbeveling? Volgens de uitgeverij wel, want ze plaatsen een quote uit damesblad esta, dat melding maakt van een ‘vol en bloemrijk’ boek, prominent op de achterflap. Maar dat zegt niets, want de uitgeverij heeft op het omslag een foto afgebeeld van een eenvoudig, 21ste eeuws meisje bij een versleten deur – terwijl het hele verhaal zich afspeelt in een paleis vol overvloed en kleden anno 1576.

Maar het mag gezegd: ook Prinses van Perzië is bloemrijk. Zo wordt bijvoorbeeld het paleis omschreven: ‘Het hoge plafond van de hal had bogen en was verdeeld in vlakken, die beschilderd waren in lichte tinten oranje, turkoois en groen, met een patroon van gouden bloemen dat deed denken aan het dessin van een fijn, zijden gewaad. Op de vloer lagen dikke tapijten en kussens.’

En voor de dialogen geldt hetzelfde: ‘Geëerde prinses, het is voor de nachtegaal niet moeilijk om trouw te zijn aan een roos. Uw taak is veel neteliger dan de mijne’. Om de haverklap worden verzuchting uitgesproken als ‘Moge God je beschermen’ en ‘Mogen uw handen nooit pijn doen’.

Dit alles is nodig om een verhaal te vertellen over de periode dat de sjah van Perzië overlijdt en er een strijd losbarst over zijn opvolging. Wijlen sjah’s lievelingsdochter Pari wil haar spilfunctie behouden. Maar ja... ze is een en kan dus geen sjahin worden. De deuren blijven voor haar gesloten en daarom stuurt ze haar trouwe eunuch eropuit om informatie te winnen.

De strijd gaat gepaard met veel blikkerende zwaarden (versierd met robijnen), verraad en heel veel gif. Kortom: moordpartijen bij de vleet. Maar waar het Amirrezvani om gaat, is de bloeiende vriendschap tussen de prinses en de eunuch. Wanneer hij tot een engel spreekt – die in ‘helder licht verschijnt, haar lange haar als een komeet waarvan de staart eindigde met sterren’, concludeert hij dat hij de prinses lief heeft gehad.

En het thema ‘gender’ moet het verhaal nog een extra lading geven: zij wil de mannenwereld betreden, hij is geen echte man meer, en zit opgezadeld met wraakgevoelens omdat zijn vader in het paleis is vermoord. En bovendien is hij – hoe tragisch – een man met lusten. De sekspassage van de eunuch met een bediende (‘met een koperkleurige huid en blauwzwart haar dat zo sterk krulde dat het me aan hyacinten deed denken’) nomineer ik graag voor de Bad Sex Award: ‘Terwijl ik haar van achteren vasthield, liet ik mijn lippen en mijn adem over haar hele lichaam gaan, van zonnige woestijn tot natte oase’.

Deze prinses Pari heeft met haar wijze inzicht de geschiedenis veranderd, aldus de eunuch die haar levensverhaal opschrijft. En als lezer moet je meegaan in het idee een echt stukje Perzische geschiedenis te lezen.

Maar mijn hemel: moge God ons genadig zijn als dit ‘bloemrijk’ is.