Red de rubbertegelgeneratie

Over het ijs naar de geheimzinnige plek aan de overkant lopen die je in de zomer al zag. Met je beste vriendin stukjes nagel en haar in een kistje doen en begraven in de bosjes, zodat je voor altijd verbonden zult zijn. Een kroontje maken van madeliefjes. Fikkie stoken, om een stok deeg rollen, roosteren en warm opeten, met verbrande stukken en al.

Een paar weken geleden deed deze krant een oproep aan de lezers: stuur uw topvijf van buitendingen die je vóór je twaalfde gedaan moet hebben. Duizend lijstjes, in e-mails en handgeschreven brieven kwamen binnen, met suggesties als die hierboven staan. De jongste inzender was 6 jaar, de oudste 93. De redactie heeft uit al die suggesties een lijst van 50 buiten-activiteiten samengesteld.

Sleutelbegrippen in de inzendingen waren: een geheime, eigen wereld, zonder grote mensen, op het randje van illegaal en op het randje van het gezonde verstand. Appels stelen. Kijken hoe een teek groeit terwijl hij je bloed drinkt.

Lezers toonden zich bezorgd over vertutting van de maatschappij. Stop met het gepamper, schreven ze, houd op met de bezorgdheid, de helmpjes, de kniebeschermers en het permanente toezicht. Met de rubber tegels, die geen fundament bieden voor een echte jeugd. En nee, het was niet zoals gebruikelijk vooral de oudere generatie die zich druk maakte. Ook jongere juffen en meesters kunnen het niet meer aanzien. Niets mogen kinderen nog, weinig willen en durven ze meer. „Als prinsjes en prinsesjes zitten ze de hele dag achter hun computer te stinken.”

Verplicht spelen de kinderen soms buiten, maar altijd verantwoord en op daartoe aangewezen plekken. En overal is de ‘rubbertegelgeneratie’ bang voor. Een bij. Een goedmoedige hommel. Een toevallig zwerfmuisje kan zelfs een schoolklas tot grote, niet gespeelde hysterie brengen.

Dat moet anders, vinden de lezers. En als deze lijst helpt, des te beter.

Lux: 50 buitendingen