Misplaatste aversie

Een groep kiezers die zich niet eerder roerde, wist in 2002 de politiek succesvol te kapen op het thema integratie. „Dit land is het zat”, zag Pim Fortuyn. Het volk klapte. Het gidsland Nederland bleek te maken te hebben met een ontevreden onderklasse die heel ver ging om haar democratische rechten terug te winnen. De starheid van deze groep was een nieuw fenomeen. De politieke elite probeerde de groep als ‘racisten’ weg te zetten. Dat bleek zowel misplaatst als ineffectief.

Tien jaar later staat er weer een groep kiezers op. Ditmaal juist mensen met florissante carrièreperspectieven. Ze waarschuwen dat de Nederlandse verzorgingsstaat zich op een kantelpunt bevindt. Als we geen grondige hervormingen doorvoeren, zal deze binnen afzienbare tijd niet meer houdbaar zijn.

Er ís ook echt wat aan de hand. De zorgkosten lopen zo ver op dat we er per gezin bijna een modaal inkomen aan gaan uitgeven. Het pensi oenstelsel staat voor soortgelijke problemen. De democratische gelijkwaardigheid van Henk en Jan-Hein, en Ingrid en Renée staat buiten kijf. Maar we hoeven niet te doen alsof ze een gelijke bijdrage aan de overheidsfinanciën leveren. Het zijn de nettobelastingbetalers die verhaal komen halen. Deze groep heeft de mogelijkheid om naar Canada te emigreren als Nederland zichzelf afschaft. Deze groep is te belangrijk om dat te laten gebeuren.

De politieke elite probeert G500 weg te zetten als naïeve, egoïstische spelbrekers. Dat is net zo misplaatst als de valse aantijgingen jegens Fortuynisten. De huidige onruststokers zijn niet zo talrijk, maar het is ze zeker ernst. Deze groep is in staat een bom te leggen onder het pensioenstelsel. Alleen daarom al doet de politiek er verstandig aan G500 zeer serieus te nemen.

Rob Goossens is columnist van nrc.next.