Het Lowlandsgevoel volgens veteraan Robin Schlösser

Lowlands viert dit weekend zijn twintigjarige bestaan. We blikken terug met dj Robin Schlösser (34), die geen editie heeft overgeslagen. Hij draaide regelmatig tussen de optredens door in de Alphatent of hield het publiek tot laat in de nacht wakker in de 24-uurstent. Maar ook de keren dat hij niet hoefde te draaien op Lowlands was hij een vaste bezoeker. Een korte terugblik op twintig jaar Lowlands.

Wat herinner je van de eerste editie in 1993?

“Lowlands bestond toen uit twee festivaltenten, een bierkraam en een friettent. Meer was er niet.” Ik ging er op mijn veertiende heen met een vriendje en het was een openbaring. Mijn vader had me weleens meegenomen naar Pinkpop, maar de sfeer op Lowlands  was van begin af aan anders. Veel speelser, creatiever. Wat opviel was de aandacht voor de aankleding. Lampen met kleurfilters bijvoorbeeld. Dat had Pinkpop niet. Maar ook de faciliteiten waren beter. Geen Dixies maar echte doortrek-wc’s. Daar win je zieltjes mee. Ik geloof dat Rage Against the Machine en The Smashing Pumpkins speelden. Lowlands was toen nog een echt rockfestival, verstoken van de veelheid aan genres die nu kenmerkend is voor het festival.”

Wat zijn de meest in het oog springende veranderingen over de afgelopen twintig jaar?

“Poeh, er is zoveel veranderd. Het festival is gestaag gegroeid tot wat het nu is: acht podia en talloze tentjes eromheen. Terugblikkend vind ik de voorzichtige introductie van dance  interessant. Vergis je niet, in die tijd werd er door het rockpubliek erg neergekeken op dance en aanverwante genres. Ik weet nog dat mijn collega’s in de Alphatent ‘Hey Baby’ van No Doubt draaiden, dat een stevige beat heeft. Ik dacht al: oei, gewaagd, want we draaiden altijd alleen gitaarmuziek. Maar ik had niet verwacht dat de dj vervolgens op een fluitconcert van 10.000 man zou worden getrakteerd en liters bier naar zich toegeworpen zou krijgen. Hij zette natuurlijk in allerijl een andere plaat op. Nirvana ofzo. Acts als The Prodigy en The Chemical Brothers hebben uiteindelijk de kloof tussen dance en rock gedicht. En nu kijkt niemand er meer van op dat alle genres door elkaar heen worden geprogrammeerd.”

Wat waren voor jou de meest legendarische optredens?

“Zoveel! Het moment dat Cypris Hill-voorman B-real vroeg of iemand in het publiek wiet bij zich had en vervolgens 50 zakken wiet toegeworpen kreeg. De Beastie Boys, met live instrumenten. Of de keer dat Osdorp Posse optrad en iemand bovenin de tent klom, aan een paal bleef hangen, vervolgens zijn broek verloor en naakt tot aan zijn middel boven het publiek bungelde.”

De editie  is volgens velen de warmste ooit. Kan jij dat beamen?

“Er zijn meer edities geweest met fantastisch weer. Maar zover ik me kan herinneren was er altijd wel een dag waarop het even minder was of regende. Dat lijkt dit jaar niet te gebeuren.”

Waarom keer je elk jaar weer terug?

“Voor de sfeer. Het unieke wij-gevoel. Weet je, Lowlands heeft altijd een bepaald slag mensen getrokken. Mensen die ervan houden gekke dingen te doen. Die met elkaar een unieke sfeer willen neerzetten. Natuurlijk is het publiek heel gevarieerd, maar op de een of andere manier wordt toch bijna iedere bezoeker aangestoken door het vrolijke Lowlandsgevoel.”