Column

EO

Dus die leuke Kromo bracht haar jeugd door in haar geboorteplaats Sauwerd en woonde de laatste jaren in Eindhoven, omdat ze daar veertig uur per week trainde. Twee mooie plekken om de zwemster met haar ene zilveren en twee gouden olympische plakken te huldigen. Dan meldt zich de burgemeester van de stad Groningen, die ook vindt dat zijn gemeente recht heeft op een huldiging, omdat Ranomi in haar bakvissentijd bij hem in het zwembad met de brugklas hoekentikkertje heeft gespeeld. Dat hij hoopt op een mailtje of telefoontje. Oké. Maar dat de schat uitgebreid op televisie komt kakelen waarom hij vindt dat Kromo op de Grote Markt moet worden toegejuicht, maakt hem zo aandoenlijk en zo verschrikkelijk Swiebertje.

Het gaat dus om Peter Rehwinkel, zoals de burgemeester van Groningen heet en verder gaat het om niemand. Hij wil met Kromo op de foto. Hij wil voor het oog van de camera’s met zijn ambtsketen om tegen het meisje kakelen dat hij trots is dat ze ooit in zijn stad heeft gezwommen. En daar heb je als olympisch kampioen dus mee te maken. Met dit spul. Vleesgeworden ijdelheid die vindt dat zijn stad recht heeft op Kromo. Straks melden de burgemeesters van Morzine („Bij ons heeft ze ooit een week geskied”), Leeuwarden („De vriendin van haar broer woont hier”), Hoog-Soeren („In 2002 was ze binnen onze gemeentegrenzen op schoolkamp”) en Slochteren („Haar ouders koken op ons gas”) zich voor een huldiging.

Volgens mij is Rehwinkel uiteindelijk afgereisd naar Sauwerd om zijn woorden te spuien. Bedankt Peter! Epke kon kiezen uit zestien felicitatieplekken. De zilveren hockeymannen en hun gouden vrouwelijke collega’s kunnen twee jaar op tournee langs alle kunstgrasmatten van Nederland. Overal is er wel eentje ooit bij de F’jes begonnen. Voor mij een mooie reden om niet te gaan sporten en zeker om nooit goud te winnen. Burgemeestersallergie.

Maar het leukste dorpsnieuws kwam deze week uit Amsterdam, waar de fotograaf EO (heerlijke initialen in dit geval) op straat zijn vriend ging tongen. Dit deden ze voor een snackbar en de eigenaar van die eetgelegenheid vond dat onsmakelijk. Terecht. Hij wou geen potenkijker zijn en zei er op zijn Amsterdams iets van. Waren het twee potten geweest dan had hij het ook ranzig gevonden en in het geval van een suf heterosetje had hij er ook iets van gezegd. Geen schijtende honden voor zijn deur en geen bejaarden die elkaars huigje schoon likken. EO zag het meteen als homohaat en riep iets over discriminatie. Hij belde meteen al zijn vriendjes bij de media om te zeggen dat er een demonstratie kwam. Mensen gingen elkaar in het openbaar zoenen! Amsterdam 2012. Wat komt daar op af op een doordeweekse woensdag? Ongeveer honderd kneuzen, onder wie een wethouder die weet dat de verkiezingen eraan komen, een playmate die bijna door de houdbaarheidsdatum is en de dienstdoende Rutger van GeenStijl, die hoopt dat hij in zijn bek gespuugd zal worden. Het laatste gebeurde. Door de fotograaf zelf. Dat was humor omdat de fotograaf ook nog in een of andere ijdeltuitencommissie van het per dag treuriger wordende GroenLinks zit. Die commissie wil de hoffelijkheid binnen Amsterdam bevorderen. De wat? De hoffelijkheid. Grappig? Heel grappig. De enige die ik nog miste bij deze betoging was de onvermijdelijke Tofik Dibi. Hij zal toch niet ziek zijn?

Ik heb een oplossing: is het een idee als Rehwinkel en EO elkaar om de dag fotograferen? De ene dag fotografeert Peter de boze EO met zijn iPhone en de dag erna maakt EO een kiekje van Peter. En die foto’s zetten we dan op een site. Een zomerse site voor BN’ers met een overduidelijk tekort aan aandacht. En soms mogen ze elkaar in de bek spugen.