De eerste nacht op Lowlands ga je niet naar bed

Festivaldagboek De echte Lowlands-bezoekers komen op donderdag. Die beginnen het feestje dan al in of rond hun tent, een bezoekje aan het Lowlandscafé hoort daar ook bij. Hier gaat het los op de eerste avond, als de Alpha, Echo en X-Ray nog verboden terrein zijn. De eerste veertien uur van Lowlands 2012.

Even een dextro energy om de nacht vol te houden in het Lowlandscafé Foto Peter de Krom

18.30 uur: ‘24 hour party people’

Het lowlandscafé is net een half uurtje open. Zo’n veertig mensen wiegen mee op de muziek van een gemengd dj-duo. Echt los gaat het nog niet. Een jongen in een vriendengroep draagt een ‘24 hour party people’ t-shirt, een herinnering aan de oude naam van deze tent: de 24-uurstent. Al noemt niemand van de bezoekers deze tent het Lowlandscafé. Ik kom erachter dat ik geen muntjes op zak heb. Shit, ik kan wel een biertje gebruiken om in de stemming te komen. Gelukkig heb ik er net twee op de camping gehad, om moed in te drinken voor deze lange reportage.

19.13 uur: Klaus

De eerste glazenraper gespot. Al vijftien kleine bekertjes en vier grote bierglazen gescoord, vanwege zijn oost-Europese accent noem ik hem Klaus, echt spraakzaam is ie niet. Hij gaat een goede avond tegemoet, de tent wordt alleen maar voller. Ik snak overigens ook wel naar een biertje, en overweeg even om ook glazen te halen aangezien het grote drinken is begonnen. Om in deze lege tent te dansen is moed nodig.

19.30 uur: ‘We are your friends’

Collega Hanneke brengt muntjes langs. Eindelijk wat verfrissing in de warme tent. Het publiek is ook groot genoeg geworden om in juichen en schreeuwen uit te barsten bij ‘We are your friends’ van Justice. Wij doen mee, zo’n tweehonderd voeten stampen op de zachte planken onder de tent. Hanneke laat me weer alleen, ik ga op zoek naar nieuwe vrienden.

20.32 uur: oud en eenzaam

De score na een uur is mager. Maar dat komt vooral omdat ik er nog steeds tegen op kijk om hier klokje rond te staan. En omdat ik er waarschijnlijk ook een beetje eenzaam uitzie, de jongen die hier en daar mensen lukraak aanspreek en dan weer alleen staat. Ik moet nog even bier drinken. Ik heb natuurlijk al uitgebreid staan flirten met dat ene blonde barmeisje dat met iedereen flirt en heb ik vrienden gemaakt met de Limburgse student Cyril. Uitgedost in kniebeschermers en fietshelmen maken zij de blits in een hoek van de tent. Vroeger kwamen ze altijd in badjas. ‘Wat studeer jij?’ vraagt Cyril. Ik voel me oud en underdressed.

20.49 uur: heuptasjes

Heuptasjes zijn weer helemaal hip en happening. Ik moet mijn vader bellen.

21.37 uur: ‘No one knows’

Ik ben er al helemaal klaar mee. Geen enkele vriend of collega gespot na drie uur. Een bekende uit Leiden, maar ook meteen kwijt. De tent begint nu echt te leven, dus het is tijd voor een watertje en cola. Balonnen en bellenblaas zweven door de lucht. Terwijl ik op de bar deze notities maak, bonzen dorstige bezoekers op ‘No one knows’ van Queens of the Stone Age. De vloer veert vrolijk mee.

22.50 uur: ‘ook die pakzak heeft er zin in’

Ik weet niet meer wie dit in mijn notitieblok heeft geschreven, maar ik ben diegene uiterst dankbaar. “De paal rechtsachter en de stickers zijn een hit. Iedereen heeft er zin in, ook de dikke papzak in dat lelijke shirt naast ons”.
Bezoekers werden letterlijk op handen gedragen om zo hoog mogelijk stickers op een van de brede steunpilaren te plakken. Ze troeven elkaar ook af en hoe hoger iemand zijn sticker plakt, hoe harder het gejuich in de hete, zweterige en plakkerige tent.

23.35 uur: tijd voor een colaatje

Foto Peter de Krom

Afijn, deze aantekeningen zijn dus echt onleesbaar.

23.58 uur: op je bek gaan

Foto Peter de Krom

Lege en halflege bekers bier vliegen door de tent. ‘Fuck You I won’t do what you tell me!’ schalt het door de tent. Het gezag trekt er zich niks van aan. Nu klimmen ook mensen in de kleine ronde pilaren, de eerste om een Lowlands-sticker op te plakken, daarna om gewoon applaus te krijgen. Een van deze domme/sterke mannen valt de laatste meter plat op zijn gezicht. Daarna gaat ie ook op zijn bek. Hij wordt weggevoerd door de security. Niemand wordt boos, iedereen danst door.

0.01 uur: ‘liefde is een vreemde ziekte’

Ojee, na vijf en een half uur valt de dj in herhaling. Voor de tweede keer ‘Sterrenstof’ van De Jeugd van Tegenwoordig. Ik moet nog even, ben nog niet eens op de helft. De condens druppelt zachtjes langs het tentzeil, terwijl we allemaal meeblèren met Doe Maar.

1.14 uur: herhaling

Er is bier over mijn notitieboekje gegaan. De tent staat helemaal vol en is loeiwarm. Iedereen zweet, iedereen danst. Ik geef een kaartje aan een vrouw die niet gelooft dat ik voor nrc werk, vergeet die persoon ook daadwerkelijk even te interviewen, weet ook niet meer waarom ik in eerste instantie haar wat wilde vragen. Zelfs de Arctic Monkeys gaan in herhaling.

2.30 uur: frikadel

Toch even de tent uit, het is lekker fris buiten. Ik moet even op zoek gaan naar sigaretten. Ik koop uiteindelijk een broodje frikandel. Even op krachten komen.

3.19 uur: zonnebril

Ik sta in de moshpit van het lowlandscafé. Ik spring en duw mee, krijg bier over me heen. Je hoeft er niet eens voor naar de Titty Twister. Ik raak gek genoeg mijn zonnebril niet kwijt.

5.15 uur: exodus

De grote exodus heeft zich ongemerkt voltrokken. Althans, zonder aantekeningen te maken. Je kunt weer ademhalen zonder tegen iemand aan te botsen. Maar er wordt nog steeds gebotst op de tonen van i van Rammstein. Alle geplette bierflesjes – en blikjes zijn verzameld in een grote hoop voor het podium. Ik sta aan de rand van de tent, met Red Bull moed en kracht in te drinken. Ik ben al 22 uur wakker.

5.53 uur: geen plek voor 24 hour party people

Het personeel van de 24-uurstent is niet erg ingevoerd, iedereen hanteert een andere sluitingstijd. Maar de consensus is nu zeven uur, en dat is geen acht of tien uur ’s ochtends. Ik hang aan de bar, klamp me vast aan een sigaret. Ik heb geen zin meer om te dansen. Ik zit mijn tijd uit. Een meisje spreekt me aan bij de bar ‘je bril staat scheef’. Ik voel op mijn hoofd en tussen het door bier hard geworden haar zit mijn zonnebril scheef geplakt. Die heb ik ook zo weer nodig, hebt begint licht te worden.

6.31 uur: CSI Biddinghuizen

Nu het licht is geworden komen campinggasten weer terug naar de tent van het Lowlandscafé. Er staan nog zo´n vijftig mensen te dansen. Ik dans mee, hoor ik nu ook bij de die hards? Ondertussen vindt er buiten de tent een achtervolging plaats. Een man met twee zaklampen in zijn handen wordt apart genomen door security, maar rent opeens weg. Beveiligers stormen camping 2 op met wagentjes en na tien minuten wordt hij gepakt. Maar goed dat ik ben gebleven, anders had ik deze episode van CSI: Biddinghuizen gemist. Mensen klampen me aan en vragen om een sigaretje, om dit tijdstip zijn deze goud waard.

7.17 uur: Cordon sanitair

Als de beveiligers er niet waren geweest, waren de dertig mensen in het Lowlandscafé gewoon gebleven. Methodisch wordt er een cordon sanitair opgericht. Ze beginnen met z’n achten aan de achterkant van de tent en als een ballon die wordt opgepompt werken zij hun weg naar buiten. Het publiek, al uren niet meer echt aanspreekbaar, blijft hangen. Het is immers al licht bijna even licht als toen ik dertien uur geleden de tent betrad. De blazers maken de voetpaden schoon en zorgen voor een plaatselijke zandstorm. De vogels fluiten zacht. Waar gaan de 24 hour party people heen als het feest voorbij is? Naar bed blijkt.

7.58 uur: liefde is een vreemde ziekte

Lowlands 2012, vrijdag, dag 2. Redacteur Hans Klis voor de 24 uurs tent nadat hij daar 13 uur heeft doorgebracht. Foto Peter de Krom

Hersenwetenschapper Nick en ik hadden kennelijk hetzelfde doel. “Op zoek naar leipo’s” die nog door wilden gaan. Dat waren wij dus. Op de camping 2,3 en 4 waren er geen knallende stereo’s, geen zuipfeesten. Veel slaperige ogen keken ons aan. Nick kon niet slapen. Zijn relatie ging woensdag uit en hij kreeg van een vriend een lowlandskaartje om even zijn verdriet te vergeten. We liepen een uur op de campings, hij kon zijn ei kwijt. Ik vond het wel mooi als afsluiter van de eerste nacht lowlands. Een man die alles afwist van zijn hoofd, maar niet zijn hart.

9.44 uur: ik ben er klaar mee.

Ik zit voor het Lowlandscafé met een kaasbroodje en water. Ik sta op instorten. Gelukkig is het geen 24uurs-tent meer, ik ga slapen.