Pensioen Martin Pikaart

Hoewel de bedrijfstakpensioenfondsen vaak met de kreet ‘beste pensioenstelsel ter wereld’ schermen, gaat dit juist niet op voor jongere generaties. Zij zijn slechter af dan ze zouden zijn geweest met een geïndividualiseerd stelsel.

Dat ‘beste ter wereld’ geldt vooral voor babyboomers. Zij krijgen voor elke ingelegde euro vier tot zes euro terug, jongere generaties nog maar zo’n twee euro.

De reden hiervoor is dat alle euro’s van jong en oud in een anonieme pot gaan – het pensioenfonds. Hieruit krijgen allereerst oudere generaties uitgekeerd. Er zijn veel te hoge uitkeringen beloofd, waarvoor te weinig is betaald. In plaats van nu de uitkeringen te verlagen, zoals de (bedrijfstak)pensioenfondsen volgens de wet zouden moeten doen, gebruiken ze de premies van jongeren om te blijven uitkeren. Als dit niet verandert, zijn jongeren veel beter af buiten dit stelsel. Om het stelsel overeind te houden, moet er veel gebeuren, in het voordeel van jongeren.

Wat er níét moet gebeuren, is dat de rekenmethode wordt aangepast om de tekorten onder het tapijt te vegen. Als dit gebeurt, moeten jongeren direct uit dit stelsel stappen. Wat dan wel? De uitkeringen moeten omlaag (bij de fondsen met tekorten), en de pensioenleeftijd moet fors omhoog. Ook moeten de pensioenpremies in eigendom blijven van de individuele premiebetaler om te voorkomen dat het geld voor toekomstige pensioenen wordt uitbetaald aan de gepensioneerden van nu. Zo kan de solidariteit niet langer worden misbruikt voor het in stand houden van een zeer oneerlijk stelsel.

Martin Pikaart is auteur van De pensioenmythe en voorzitter van Alternatief voor Vakbond.