Safety Spot

In Breda tuurde ik gisteren naar twee halve cirkels op een stoep. Ze waren, felgeel, onder twee pinautomaten geschilderd. Dat had demissionair minister Opstelten van Daadkracht, Veiligheid en Justitie een dag eerder eigenhandig gedaan. Hij geeft ze aan vijftig winkelcentra cadeau. Het idee is dat de cirkels anderen op afstand houden, zodat mensen zich veiliger gaan voelen.

De halve cirkels zijn 120 centimeter diep en 220 centimeter breed en kregen de blitse naam ‘Safety Spot’. Dat las ik in het negentien pagina’s tellend Handboek Safety Spot. Een ontroerend Nederlands rapportje. Ook rond een aardig, simpel idee bleek weer van alles te regelen: afmeting, materiaal, ondergrond, omgeving. Wegenverf RAL 1023, versus Marqualiet of 2-componenten Velopur: 415 euro voor één halve cirkel. Projectgroep, pilotproject, enquête.

Dan wil je ook zien of het werkt.

Ik bereikte de wijk Tuinzigt via Club Reeperbahn Sex Paradijs, Café Havenzicht, lage rijtjeshuizen en Café-Billard ’t Hoekske. Een klein winkelcentrum, waar de Rabobank een filiaal had gesloten. Daarna plaatste de bank net om de hoek van de winkels een soort metalen doos met twee pinautomaten, pal naast een zijwand van wat koopappartementen. Daar raakte ik aan de praat met Bep Huijbregts en Ria Alvers, die er wonen.

Ria en Bep wezen op een paar interessante details. Zo staat de geldkubus van de Rabobank niet precies tégen die wand, maar ongeveer 5 centimeter ervan af: volgens hen precies genoeg om voorkomen dat de bewoners van de appartementen er formeel iets over te zeggen hadden, toen bleek dat zij wilden protesteren. Bep wees naar de rolluiken van de woning boven de automaten: cadeautje van de Rabobank tegen de overlast. Net als de puntige tanden tegen indringers.

Er hangen zwervers en verslaafden uit een opvangcentrum in de buurt rond: rotzooi op straat, vorige week poepte iemand naast de geldautomaat. Maar dat was nu allemaal opgeruimd voor de minister.

Ria en Bep zijn 70 en 67 jaar oud. Scooters reden toen we praatten pal langs hen over het trottoir naar de automaten. Een stevige man kwakte een klein blauw autootje tegen de rijrichting om geld te halen. Toen hij Ria en Bep zag kijken, beende hij op hen af en schreeuwde:

„Ja! Omdat ik invalide ben!”

En de gemeente? Die zette een machteloos woud van paaltjes voor hun voordeur. Daar slalommen de scooters nu gewoon tussendoor. Dit in het verlengde van wat vergeefse ijzeren rekken, ooit geplaatst om een plantsoen te beschermen. Gouden tijden voor de producenten van stadsmeubilair.

De Rabobank had niet naar de bewoners willen luisteren. Het gemeentebestuur vond dat goed. En buurtgenoten menen ook dat regels niet voor hén gelden. Bep en Ria zijn niet eens meer naar de minister en zijn geschilder gaan kijken. Safety Spot? Zij wachten op de eerste plofkraak.