La Grande Route

A�p�p�l�e�M�a�r�k Pas getrouwd stel in Lier

Aldrin zou tot Antwerpen met mee lopen. Hij wilde niet terug, maar zijn studie wachtte. Gisterochtend stond hij met zijn rugtas op in de huiskamer, klaar om te gaan. Zonder hem aan te kijken duwde ik een Geheime Orde des Puck Patch in zijn handen. En begon toen oncontroleerbaar te huilen. Ook Aldrin kreeg tranen in zijn ogen. Een tot nu toe ongekend spektakel van emotie in onze mannenvriendschap. Genoeg om Aldrin te overtuigen nog een dagje langer te blijven, totdat ik vanochtend dan echt uit Antwerpen vertrok.

Om 9 uur ‘s ochtends was het zo ver. We trokken de deur achter ons dicht en begonnen te lopen. Hij richting station, ik de andere kant op richting Marseille.
Zonder tranen, maar nu officieel alleen.

Misschien is dit een goed punt om u wat te vertellen over de logistieke kant van deze trip. Ik heb per stuk maar een bepaald aantal woorden en er was zo veel te vertellen, dat ik er tot nu toe een beetje van af heb gezien.

50-jarig huwelijksjubileum langs de GR 12. Foto Raoul de Jong50-jarig huwelijksjubileum langs de GR 12. Foto Raoul de Jong

We zijn op weg naar Marseille dus, vanaf Rotterdam. Volgens google maps is dat zo’n 1200 kilometer. Het oorspronkelijke plan was om er per dag 30 te lopen over een wandelroute genaamd de GR 12 en dan om de twee dagen een rustdag te nemen, zodat ik in totaal zo’n 60 dagen nodig zou hebben.

Qua geld moet ik het doen met wat ik op mijn rekening heb staan. Dat komt neer op zo’n 20 Euro per dag. Ik heb geen tent meegenomen en geen slaapzak, dus moet zo veel mogelijk gratis slaapplaatsen vinden.

Al op de eerste dag bleek 30 kilometer per dag lopen veel te veel voor een ongetrainde onsportivo als ik, in elk geval in het begin. Een wandelpad volgen is handig en mooi, maar niet als je helemaal naar Marseille moet in twee maanden tijd, met 20 Euro per dag. Dan ga je voor de kortste route. Routes die ik vond via Google Maps of op mijn ANWB kaart. Over asfalt, door buitenwijken, tussen of naast auto’s.

Tot Antwerpen liepen we zo’n twintig kilometer per dag. Soms meer, soms minder en soms niet. Want naast het lopen, het vinden van gratis slaapplekken en het zoeken naar een route, zijn er deze stukjes. Soms schrijf ik ze meteen. Vaak ben ik zo moe van het lopen dat ik er even mee wacht. Tot er een plek is waar ik een dagje langer kan verblijven.

Ik heb eerder een lange tocht gelopen, van Lucca naar Rome. Toen waren het de voeten en de schouders die het zwaar hadden. Dat valt deze keer gelukkig mee. Ik ben vaak kapot, heb drie blaren op elke voet, maar het hindert me nog niet. Het is vooral de geest die het zwaar heeft. Er is weinig tijd om bij te komen, om even met iets anders bezig te zijn dan deze trip. Het is moeilijk om dingen te plannen, maar het lukt me ook niet om te wennen aan het idee dat plannen niet nodig is. Ik ben vaak boos op mezelf. Vaak bang. Ben haast verplicht te geloven dat alles goed zal komen, en al komt het dat steeds, toch heb ik er moeite mee.

Vandaag liep ik van Antwerpen naar Lier via de kortste route. Oorspronkelijk voelde alles om heen als ANDER LAND tot ik de weg moest vragen aan een oude vrouw en iedereen die langsliep of fietste stopte om me te helpen.

In Lier nam ik voor het eerst een stukje van de Grand Route 12. Een route die met rode en witte stickers staat aangegeven, overal als je er op let. Alles wat je hoeft te doen is de tekens volgen. Ik liep langs water, door parken en tussen lange maiskolfen door over de eerste onverharde paden van deze reis. Maar in een plaatsje genaamd Sint Katelijne Waver nam ik een verkeerde afslag en moest verder via een N-weg.

Een stukje van de Grand Route 12. Foto Raoul de JongEen stukje van de Grand Route 12. Foto Raoul de Jong

Daar was ik dan weer. In de buitenwijken, dit keer alleen. De lucht was grijs, auto’s raasden voorbij en ik dacht aan de jongen van wie ik houd, naar wie ik nu op weg was en hoe traag dat ging. Waarom doe ik dit in Godsnaam?, dacht ik. Als ik met de trein al een week geleden bij hem had kunnen zijn? Ik dacht aan mijn vrienden, mijn moeder, mijn familie, de mensen van wie ik hou en dat deed pijn.

Thuis. Ik kon wel huilen als ik dacht aan hoe ver het nog is. Al wist ik tegelijk dat ik er waarschijnlijk alleen maar zou klagen en zou dromen van een avontuur als dit.

Raoul kreeg voor zijn tocht van de ANWB Human Nature travel gear, een rugzak en een jack van The North Face en een iPad van Mangrove.