Hij gaat als enige jongen uit de straat studeren

Twee buurten naast elkaar: een gegoede en een wat minder rijke. Deze krant portretteerde afgelopen weken steeds twee mensen, uit beide buurten. Vandaag de laatste aflevering. Over een jongen die straks student is, in Tilburg. En over een man die een liefde ver weg heeft, in Thailand. Door Sheila Kamerman en Dick Wittenberg

René Robins (18) uit de Resedabuurt in Eindhoven, met links zijn oma en rechts zijn vriendin Dimphy Boonen.

‘Als klein jochie was ik vaak bang. De andere jongens waren groter en stoerder. Ik was geen vechtersbaas. Vaak ben ik naar huis gevlucht.”

René Robins (18) is zelfverzekerd en opgewekt. Hij woont bij zijn moeder en zijn stiefvader. Maar niet meer voor lang. Hij heeft net zijn vwo-diploma gehaald en gaat studeren. Net als zijn vrienden van de middelbare school. Maar in de wijk is hij een uitzondering.

Hij was anders, zegt zijn moeder. „Altijd op de bank een boekie lezen. Ik moest hem naar buiten schoppen. En altijd maar vragen, vragen, vragen. Hoe zit dit? Waarom is dat? Ik wist het antwoord vaak niet. Ik ben niet zo pienter. Hij is heel anders dan zijn kleine broertje. Die moet je weer naar binnen trekken.” Ze lacht.

Ze gaan hem missen, zegt zijn moeder. Hij is altijd welkom. Elk weekend mag hij komen, mét de was.

Dat gaat hij wel doen, maar René kan goed voor zichzelf zorgen. Hij vertelt over klasgenoten die 200 euro per maand zakgeld kregen. Hij is niet jaloers, hij zegt het niet meewarig. Hij zegt alleen dat hij werkt vanaf zijn vijftiende. Bij een friettent, een ijssalon en daarna lang bij Albert Heijn. Counter en kassa. Was nog leuk ook. Een grote vriendengroep. Daar ontmoette hij zijn vriendin Dimphy Boonen. Zij draaide ook kassa. Na sluitingstijd lekker met z’n allen stappen.

René gaat psychologie studeren in Tilburg. Hij kijkt er naar uit. Het leek hem concreter dan sociologie. Hij wil graag weten wat mensen beweegt.