Gezin achter de artistieke film

Canvel probeert de verwaarlozing van zijn gezin goed te maken.

Le père de mes enfants (Mia Hansen-Løve, 2009) Canvas, 21.20 – 23.10 uur

Grégoire Canvel is het type filmproducent dat altijd een telefoon aan zijn oor heeft, zelfs wanneer hij thuis is bij vrouw en drie dochters. Toch is hij een liefdevolle vader en echtgenoot. Om de verwaarlozing van zijn gezin goed te maken, ruimt hij soms een dag in waarin ze met zijn allen op stap gaan en leuke dingen doen.

Canvel leidt een productiebedrijfje dat echte filmhuisfilms maakt. Met de opbrengst van de ene film financiert hij de ander. Dat moet een keer fout gaan, net als bij de kredietcrisis. Zijn hele kaartenhuis stort in, maar zijn sores deelt hij niet met zijn vrouw.

Halverwege Le père de mes enfants, de tweede film van het jonge Franse filmtalent Mia Hansen-Løve (1981), gebeurt er iets wat alles verandert. De eerste helft van haar sensitief geobserveerde en uiterst naturel gespeelde film gaat vooral over Canvel, een op de echt bestaande producent Humbert Balsan gebaseerd personage. Via hem schetst Hansen-Løve een overtuigend beeld van de Franse filmindustrie en laat ze zien wat een producent van compromisloze, artistieke films zoal doet, naast geld regelen. Het ene moment moet hij een depressieve acteur opbeuren, dan weer een hotel regelen voor een Koreaanse filmploeg.

In de tweede helft verschuift de aandacht naar zijn vrouw en de kinderen. Zij moeten zien om te gaan met een gebeurtenis die hun leven op zijn kop zet. Ontroerend.