Je kunt hier ook niet naar kijken

Dit is fotojournalistiek pur sang, zei fotoredacteur Nicole Robbers gisteravond. Deze foto zou wel eens een fotoprijs kunnen krijgen. De compositie is prachtig, het onderwerp is duidelijk. „Ja, ik ben een fotoredacteur van de harde lijn. We schrijven toch ook voortdurend dat er daar al die doden vallen? Nu zie je het.”

De next-redactie moest kiezen welke foto vandaag hier In Beeld zou worden afgedrukt. Er was ook een grappige foto over een scootmobieloptocht. En een mooie plaat van een babyolifantje. Een foto van Indiërs die met vliegers hun onafhankelijkheidsdag vierden.

We wilden deze foto natuurlijk helemaal niet kiezen, van een baby die gisteren is omgekomen bij een aanval van de Syrische luchtmacht op Azaz, een dorpje ten noorden van Aleppo. Wie wil daar nu naar kijken?

Het is oorlog pur sang. Het is ook een mooie foto, zei een van ons. Wat is hier nou esthetisch aan, vroeg een ander. Robbers dacht niet dat de fotograaf bij het maken op compositie en kleurschakering heeft gelet. Maar zo pakt het wel uit. Dat is fotojournalistiek. De rest van de redactie zweeg. Eén beeld zegt meer dan duizend woorden. We zullen het niet vaak doen. Eén keer is voorlopig genoeg.

De fotograaf, Goran Tomasevic, reist al weken in het gebied rond, vorige week werden zijn foto’s van milities in Aleppo gebruikt bij het coververhaal over Syrië. De kop was toen: ‘Dit gaat nog heel lang duren’.