Beetje sneu voor olijfgroen

In Australië zullen vanaf december enkel nog sigarettenpakjes worden verkocht zonder merk of logo’s. Het nieuwe pakje is helemaal olijfgroen en is slechts gedecoreerd met afbeeldingen van verdorde longen, een blind oog dat je verschrikt lijkt aan te staren, zwarte stompjes bij wijze van tanden en waarschuwende teksten. Hoewel de effectiviteit van angstboodschappen betwijfeld wordt,

In Australië zullen vanaf december enkel nog sigarettenpakjes worden verkocht zonder merk of logo’s. Het nieuwe pakje is helemaal olijfgroen en is slechts gedecoreerd met afbeeldingen van verdorde longen, een blind oog dat je verschrikt lijkt aan te staren, zwarte stompjes bij wijze van tanden en waarschuwende teksten. Hoewel de effectiviteit van angstboodschappen betwijfeld wordt, poogt de Australische regering met deze nóg onaantrekkelijkere pakjes – zonder cowboyeske Marlboro-letters, reclames of een plaatje van die gemoedelijke kameel – het roken tegen te gaan.

De olijfgroene kleur van het pakje doet denken aan de wallen rond de ogen van een zombie

Ik vond het wel een beetje sneu voor de kleur olijfgroen. Het was duidelijk dat de kleur voor de nieuwe pakjes de meest afstotelijke kleur op aarde moest worden. Welke kleur roept nou de állermeeste walging op?, is er gedacht. De kleur zwart is in het brainstormstadium vast gepasseerd, aangezien zwart zo’n duidelijke connectie heeft met geblakerd, verschroeid, vergaan, verast – het kleurt kortom leuk bij de plaatjes. Waarschijnlijk is zwart echter afgewezen op basis van zijn intrinsieke hipheid: hoewel er in de loop der jaren een stoet aan dingen het nieuwe zwart zijn genoemd, ligt zwart hier niet wakker van – niemand kan zwart vervangen, en zwart weet het. Zwart is nou eenmaal chic als een gladde panterkont.

Ik kan me overigens ook nog voorstellen dat de kleur zwart is afgeketst omdat een strak zwart pakje met een afschrikwekkende afbeelding erop iets te veel lijkt op een attribuut uit de griezelsectie van een feestwinkel – en horror is ook hip. Mensen dragen sjaaltjes met doodshoofdendessins en hebben zombiesleutelhangers, een zwart pakje waarop een afgebrokkeld gebit prijkt zou daarnaast misschien zijn serieuze boodschap verliezen.

Waarschijnlijk is daarna vanuit dezelfde as-connotatie ook grijs overwogen, maar die kleur is te neutraal: stoelen in een wachtruimte zijn grijs, beton is grijs, computers zijn grijs – grijs straalt zakelijkheid uit en is allesbehalve emotioneel.

Ik kan me ook voorstellen dat men een kleine neiging naar de kleur mosterdgeel heeft gevoeld: mosterdgeel voorspelt niet veel goeds. Bij het roken: gal en gele tanden. In het leven: in de winkel leek het nog een goed idee, maar thuis stel je vast dat je er met deze nieuwe mosterdgele trui permanent uitziet alsof je net slechte mosselen heb gegeten.

Maar uiteindelijk is er gekozen voor olijfgroen: volgens de bedenkers van de nieuwe vormgeving blijkbaar de meest onaantrekkelijke kleur ooit. En ergens begrijp je hen ook wel: de tint die ze hebben uitgekozen is licht grijzig en vaal en doet denken aan de wallen rond de ogen van een zombie. Het is de kleur van geniepige rotting en de eerste schimmel op je brood, van groen zien van ellende en misselijkheid. Toch staat er nu overal gewoon ‘olijfgroen’ bij het nieuws over de sigarettenpakjes. En op die manier wordt de kleur naar mijn inziens stevig gedemoniseerd. Olijfgroen is ook de kleur van Griekse schaaltjes, veel te dure zeep en de ogen van Emma Stone. Onthoud dat olijfgroen er niets aan kan doen – en verf daarna je keukenkastjes over, als steunbetuiging.