Sterven doe je samen in Ann Hui's Hongkong

A Simple Life. Regie: Ann Hui. Met: Andy Lau, Deannie Yip. In: 18 bioscopen. ****

Ouderdom, verval en dood: een angstbeeld, zeker in een cultuur van eeuwige jeugd, maar onontkoombaar. Geen wonder dat er een markt ligt voor films als The Best Exotic Marigold Hotel of Tous Ensemble, waar vitale Britse, dan wel Franse gepensioneerden samen een heerlijke levensavond beleven. Wat die films troostrijk maakt, is dat oud niet ongeliefd en eenzaam betekent. Zelfs niet bij Michael Haneke, die dit jaar in Cannes met de confronterende aftakelingsfilm Amour de Gouden Palm won.

Veteraan-regisseur Ann Hui (65) uit Hongkong overpeinste zelf pensionering toen ze A Simple Life maakte, een klein, ontroerend verhaal over ouderdom, intimiteit en klasse waarin ‘meester’ Roger (Andy Lau), een filmproducent, de zorg voor zijn zieke amah Ah Tao (Deanne Yip) op zich neemt – een amah is een inwonende huishoudster, kok en kinderoppas. A Simple Life bleek in Venetië een succes, met de acteerprijs voor Yip en vier kleinere prijzen voor Hui, die haar regieloopbaan nog wat besloot te verlengen.

A Simple Life, gebaseerd op de ervaringen van filmproducer Roger Lee, kent een onsentimentele, quasidocumentaire sfeer met no-nonsense camerawerk en het ingehouden smeulen van Lau en Yip, die eerder al zoon en moeder speelden. In het begin schuifelt Ah Tao onopvallend in Rogers flatje rond, zoals ze al zo’n zestig jaar doet. Roger is een prinsje: zijn arrogante vrienden bestellen in restaurants met wegwerpgebaren en „snel een beetje”. Ah Tao lijkt voor hem een meubelstuk, hooguit goed voor klachten als „je weet toch dat ik mijn krab gestoomd wil”. Als Ah Tao een beroerte krijgt, betaalt hij netjes een verzorgingshuis vol dunne wandjes en panisch gejammer van dementerende oudjes.

Maar Roger blijkt allerminst onverschillig. Hij bezoekt de laconiek aftakelende Ah Tao trouw, hoezeer ze ook protesteert en zichzelf klein maakt. Zijn band met haar blijkt veel dieper dan met zijn geëmigreerde moeder: vanzelfsprekend, zwijgzaam en soms plagerig. Het verzorgingstehuis is intussen helemaal geen hel op aarde maar een microkosmos vol kleurrijke personages als oom Kim, een sjacherende feestneus die naar de hoeren gaat zolang hij dat nog kan.

A Simple Life is op een melancholieke manier zeer opwekkend. Hongkong is uiteraard een benauwende metropool vol onverschilligheid, eenzaamheid en contactarmoede, maar tegelijk vol mensen die loyaliteit, tolerantie en behulpzaamheid tentoonspreiden als iemand daarop een beroep doet. En dood gaan we toch, dus zo’n drama is dat niet.

Coen van Zwol