Mijn jeugd was bekneld, besefte ik toen ik 35 was

Het keerpunt in mijn leven was het moment dat mijn vader overleed. Hij pleegde zelfmoord. Mijn zoon was 2,5 jaar en mijn dochter was net 5 maanden oud. De borstvoeding stopte meteen. Ik ben toen gewoon doorgegaan met leven. Tot die tijd dacht ik ergens nog wel dat ik een normale jeugd had gehad. Maar een jaar nadat mijn vader was overleden, stortte ik in. Ik was toen 35 jaar.

Ik zocht hulp en voor het eerst kwam het hele verhaal van mijn vaders jeugd in het Japanse kamp naar boven. Mijn vader was jarenlang depressief geweest. We moesten altijd rekening houden met hem. We verhuisden vroeger bijvoorbeeld nooit, dat kon mijn vader niet aan. We gingen ook nooit op vakantie. Dat was voor mijn vader veel te druk. Ik kon me geestelijk niet uiten thuis, er werd nergens over gepraat. Mijn hele jeugd voelde ik mij eigenlijk bekneld.

Ik kwam erachter dat ik het mijn vader kon vergeven, hij kon niet anders. Ik worstel nu wel met mijn moeder. Ze vertelt bijvoorbeeld nooit aan iemand dat mijn vader zelfmoord heeft gepleegd. Hij heeft een hartaanval gehad, dat is het verhaal. De vuile was hang je niet buiten. Het deed mij denken aan die keer toen ik als verpleegkundige een mevrouw ontmoette die ook in een Jappenkamp had gezeten. Zij had moeite met onder narcose gaan, ze was bang dat ze wakker zou worden en weer in het kamp zou zijn. Dat herkende ik van mijn vader.

Nu ben ik op een punt in mijn leven gekomen dat ik de confrontatie aanga. Ik wilde niet langer de waarheid verzwijgen tegenover mijn kinderen en ik wilde niet dat de oorlog op die manier toch weer invloed zou hebben op mijn leven en op mijn gezin. Toen heb ik het mijn kinderen verteld.

Zelf ben ik nergens meer bang voor, ik durf nu mijn eigen keuzes te maken. Ik vind dat ik enorm sterk ben, juist dankzij mijn jeugd en de periode daarna. En gelukkig heb ik een positieve instelling. Na mijn studie stervensbegeleiding heb ik gekozen om te werken als verpleegkundige in een hospice. Iemand mag sterven in overeenstemming met zijn eigen wensen. Mijn leven blijft een puzzel.

Irma, 44 jaar