Klokkenspel van de sultan

Tosca Niterink en Anita Janssen wandelen de komende weken The Sultan’s Trail, een voettocht van Sofia naar Istanbul. Op deze pagina doen ze verslag.

Het nadeel van Sofia is, dat ze hier Bulgaars praten en daar is geen touw aan vast te knopen, verder is het een mooie stad. Wat trouwens ook een beetje moeilijk is, is dat Cyrillisch schrift! Een soort hiërogliefen, maar dan in het Bulgaars. De uithangborden en de etalages staan er vol mee en hoe lang en intensief we er ook naar turen het blijft geheimschrift! Dat belooft wat voor onze op stapel staande verdwaaltocht naar de Turkse grens, waar we morgen mee aanvangen. Annie zegt dat we gewoon eerst een beetje moeten indalen in deze cultuur en dat we dan vanzelf wel woorden en begrippen gaan herkennen op de menukaart. Ik hou vooralsnog mijn hart vast.

Vanmorgen naar de wereldberoemde Banja Basji-moskee geweest (met ventilatoren dwars door de fresco’s heen geprikt, moet kunnen) om te bidden voor een behouden vaart. We deden dit op onze blote voeten, in een groene pij met puntmuts, want wij zijn vrouwen met blote armen zonder hoofddoek. Ik had mijn dure Ecco Gore-tex wandelschoenen wel onder mijn arm, want ik durfde ze niet buiten te laten staan tussen al die afgetrapte teenslippers.

In Bulgarije leeft 41,3 procent onder de armoedegrens en dat is duidelijk te merken. Er wordt wat afgebedeld en gehandeld in gestolen parfums en andere luxe waar op de terrasjes hier. Ik had vanmorgen bijna, voor slechts 10 euro een elektrische neustrimmer op batterijen gekocht. Het was Annie die me ervan weerhield. „Wat moet je ermee?” zei ze, „hebben we niet al genoeg ballast te versjouwen door dit onduidelijke land!” Daar had ze dus zeker wel een puntje!

De weegschaal op Schiphol leerde ons dat onze eenwielige wandelkar (nog zonder water, met alleen maar de tent en andere kampeerartikelen) al ruim twaalf kilo weegt. Dan hebben we nog twee rugzakjes van elk zes kilo met kleding enzo en apparatuur, laptop, camera’s, telefoons, gps, harde schijven, opladers en een halve kilometer aan snoeren.

Wij zijn eerst een dagje naar Wenen gegaan, maar de wandelkar reisde ons vooruit naar deze prachtige stad (vraag me niet hoe maar dat kan tegenwoordig). Annie en ik hoopten allebei stiekem dat de wandelkar kwijt zou raken ergens tussen Wenen en Sofia, maar dat is jammer genoeg niet gelukt.

We waren onder andere in Wenen om het klokkenspel van de sultan te bekijken. De Sultan’s Trail begint officieel in Wenen, omdat de sultan daar twee of drie keer met zijn leger vanuit Istanbul naartoe is gemarcheerd. Hij had het ambitieuze plan om Wenen in te nemen in 1529 en dat is natuurlijk niet gelukt. Het koper van zijn kanonnen hebben de Oostenrijkers lachend omgesmolten tot kerklokken voor de Stephansdom. Annie is helemaal de toren ingeklommen om ze te bezichtigen (die lekkere wentelteef van mij), maar ik had al zo’n vermoeden, dus ik bleef beneden wachten, de klokken waren weg en op deze plek bereikte Annie hyperventilerend een souvenirwinkel. Wel lekker hoog.

Welnu, morgen, als jullie dit bericht lezen, zijn wij begonnen aan ons 800 kilometer lange wandelavontuur naar Istanbul, ons eerste reisdoel wordt het stadje Novi Han. Om met de woorden van Pimmetje te spreken: „We hebben er zin an!” Nu snel kaartjes regelen voor Lady Gaga, die treedt hier op.

Meer verhalen en foto’s op www.wildwifeadventures.nl