Het verhaal van mijn vader is een te pijnlijk verhaal

In mijn privésituatie en op mijn werk heb ik vroeger vaak problemen gehad. Ik had last van concentratieproblemen, hechtingsproblemen, autoriteitsproblemen en in het sociale verkeer manoeuvreerde ik me soms in onbedoeld vervelende situaties. Pas heel laat ben ik erachter gekomen dat dit alles te maken kan hebben met het kampverleden van mijn vader.

Mijn vader heeft in Nederlands-Indië gewoond. Tijdens de oorlogsjaren heeft hij in de plaatsen Batavia, Malang en Semarang in het kamp gezeten. Het besef dat hij daar vandaan kwam, had ik als kind al. Op de lagere school hoorde ik verhalen over de Tweede Wereldoorlog en over de concentratiekampen. Maar pas veel later, rond mijn 30ste jaar, besefte ik echt wat dat voor mijzelf betekende. En wat die kampjaren voor hem betekenden, besefte ik nog weer veel later.

Bij ons thuis werd er nooit echt over de oorlogsjaren en de jaren in Nederlands-Indië gesproken. Wel zag ik dat mijn vader er veel over las. Op de middelbare school, ik was toen circa 14 jaar oud, kreeg ik interesse in de cultuur en geschiedenis van andere landen en volken. Ik ging zelf over Nederlands-Indië lezen.

Ik las geen oorlogsverhalen, maar meer de historische romans die een tijdbeeld gaven, zoals de boeken van Hella Haasse en Louis Couperus. Pas toen ik 16 jaar oud was, las ik een boek over het kamp. Dat was een naar verhaal, maar toch vond ik het ook spannend en aangrijpend. De onbestemde angst, het doorzetten en het fragiele van de menselijke conditie: alles prentte ik mij in. Echter zonder het toen op mijzelf te betrekken.

Voor mij blijft het leven een zoektocht. Zo blijf ik zelf nog steeds zoeken naar de regie over mijn eigen leven. Ook blijf ik altijd zoeken naar zingeving.

Mijn kinderen weten dat mijn vader in Nederlands-Indië in het kamp heeft gezeten. Mijn oudste zoon is 13 jaar oud en moest afgelopen jaar voor school een interview houden met één van zijn grootouders over de oorlog. Hij koos daarvoor verrassend genoeg mijn schoonmoeder, die de Tweede Wereldoorlog in Deventer heeft meegemaakt. Toen ik hem vroeg of hij eventueel niet mijn vader wilde interviewen, was hij daar erg duidelijk in. Dat was een te pijnlijk verhaal, antwoordde hij.

Man die niet met zijn voornaam in de krant wil, 50 jaar