Barclays kan nu het mes zetten in de salarissen

David Walker heeft een gouden kans. De nieuwe president-commissaris van Barclays wil de losse bonuscultuur van de Britse bank aanpakken, die zijn hoogtepunt vond in het gigantische salarispakket van voormalig directeur Bob Diamond. Vaak zijn alleen al geruchten over lagere salarissen genoeg om een uittocht van handelaren naar de concurrentie te veroorzaken, maar Walker heeft flinke troeven achter de hand.

Na de ophef over de voorgenomen bonus over 2011 voor Diamond lieten beleggers Barclays links liggen. Net als veel andere zakenbanken.

Nu de groeivertraging bij de zakenbanken structureel lijkt, kunnen de gefrustreerde zakenbankiers van Barclays nauwelijks ergens heen als zij het niet eens zijn met de voorstellen van Walker.

Bovendien blijkt Barclays momenteel genereuzer te zijn dan zijn branchegenoten. In 2011 besloegen de totale vergoedingen 47 procent van de inkomsten van zakenbankdivisie Barclays Capital, méér dan het gemiddelde van 41 procent bij grote branchegenoten als JPMorgan, Goldman Sachs en Morgan Stanley. Barclays zou de verhouding op z’n minst gelijk kunnen trekken met zijn concurrenten.

Ook de bonusstructuur van de managers van Barclays moet op de schop. Op dit moment krijgen de bazen van Barclays aandelenpakketten van wel vijf maal hun jaarsalaris – hoewel ze drie jaar moeten wachten voordat ze de aandelen kunnen verzilveren en de bonus kan worden teruggevorderd als de zaken verkeerd lopen. Bij HSBC kan dat laatste tot maar liefst vijf jaar na dato nog zijn beslag krijgen, terwijl de managers van die bank hun aandelen pas kunnen verkopen als ze met pensioen gaan of vertrekken. Een andere manier om de handelaren tot meer behoedzaamheid aan te zetten is het opnemen van obligaties in het salarispakket.

Barclays zou nog verder kunnen gaan. In mei van dit jaar zorgde de woede onder de aandeelhouders ervoor dat de bank de helft van de jaarlijkse bonus van Diamond afhankelijk heeft gemaakt van de vraag of de bank aan het eind van 2015 de kosten van haar aandelenkapitaal van 11,5 procent zou overtreffen. Walker zou kunnen betogen dat alle beloningen afhankelijk moeten worden gemaakt van de economische rendementen. In zijn overzicht van de Britse bestuurscultuur heeft Walker in 2009 zelf geopperd dat de salarissen van managers afhankelijk moeten worden van hun vermogen om economische winst te genereren. Hij kan nu in de praktijk brengen wat hij destijds predikte.

Beleggers, toezichthouders en politici – om maar te zwijgen van de publieke opinie – verwachten dat Walker een progressief standpunt zal innemen op het gebied van de bankierssalarissen. Te oordelen naar zijn uitspraken tot nu toe, is hij dat inderdaad van plan. Hij heeft nu de kans om het ijzer te smeden terwijl het heet is.

Vertaling Menno Grootveld