Kolder van twee vrouwen op festival de Parade

Stephanie Louwrier: Amazing Grace, Joke Emmers: Damiët. Gezien 12/8, de Parade Amsterdam. /

Twee ‘one woman-shows’ springen in het oog op de Parade in Amsterdam: Amazing Grace van Stephanie Louwrier en Damiët van Joke Emmers, winnaar van de ITS Parade Parel – de prijs die een pas afgestudeerd maker de kans geeft op te treden op de Parade. Louwrier was in 2010 voor dezelfde prijs genomineerd.

In Amazing Grace speelt Louwrier (25) een wannabe sterretje bij wie de prille roem reeds naar het hoofd is gestegen. Dat verhaallijntje vormt het excuus voor allerlei flauwiteiten, gevat in melige jarentachtigsfeer. Louwrier trekt onder veel vertoon van drama een pleister van haar vinger, verzwelgt woest een bak wasabinootjes, poseert nepsexy in haar eightiesglitterpak, danst, rent, springt en shockeert de zaal (met stinksokken).

Ze heeft onmiskenbaar lef en een ongeëvenaard energiepeil, maar Louwrier past dat alles nogal ongericht toe. Wat is haar verhaal, het doel, de pointe? Als het puur parodie is, is niet duidelijk waarop. Veel van de grappen slaan dood, en een interessante dramatische wending over haar vader wordt niet doorgezet. Jammer, want met alleen gek doen heb je nog geen voorstelling.

Meer humor en raffinement toont Joke Emmers in Damiët. Emmers (22) neemt de geliefde van Esmoreit uit de Abele Spelen als uitgangspunt voor een eigentijdse vertelling over de behoeften en neuroses van een verliefde vrouw. Ook Damiët is opgebouwd uit los geschakeerde korte scènes. En ook Emmers doet mal op het podium: zij heeft haar ronde lijf gehuld in enkel een te krap rokje en bh, waarin ze gekke dansjes doet. Ze dompelt haar hele gezicht in de slagroomtaart. Daarna tongzoent ze een babypop, die ze, nat van slagroom en speeksel, het publiek rond laat gaan.

Maar de kolder in Damiët heeft een stevig fundament. Terloops ontspint zich het verhaal van een getroebleerde vrouw, die voor haar zelfbeeld geheel afhankelijk is van de liefde. Emmers is beurtelings hilarisch en hartverscheurend, haar schaamteloosheid even innemend als gênant. De voorstelling maakt af en toe een versnipperde indruk, maar alle puzzelstukjes samen vormen een overtuigend portret van een deerniswekkende, herkenbare vrouw.