Verborgen kunstschatten in het Waterloopbos

De lange rechte wegen van de Noordoostpolder in Flevoland voeren je langs uitgestrekte akkers en eindeloze grasvelden. Af en toe passeert er een dorpje, maar vooral de leegte kenmerkt het gebied. En dan opeens, uit het niets, is er een bos. Verstopt tussen Marknesse en Kraggenbrug. Eenmaal van die schrik bekomen, blijkt er een mooie expositie te zijn.

De expositie Drift is bijna stiekem in het bos verwerkt; hij wordt niet in je gezicht geduwd. Als je geen zin hebt in kunst of niet oplet, mis je de werken snel.

Zoals de kleine draakachtige monsters op boomstammen van Ivo Kamphuis, opgebouwd uit verschillende dierenskeletten. Of de vederlichte witte boomstammen van rijstpapier die boven een plasje hangen aan bijna onzichtbare visdraden. De weerspiegeling in het water maakt de objecten net zwevende engelen. New Skin is de titel van deze installatie , gemaakt door Karen Macher Nesta uit Peru. ,,Ze vond een gekapte boom die ze voorzag van een nieuwe huid en terugbracht naar het bos”, vertelt curator Karin van der Molen.

Nesta is een van de dertien kunstenaars die tien dagen de bossen van Marknesse introkken om er een kunstwerk te maken. De curator selecteerde de kunstenaars uit vijf verschillende landen. Ze sliepen bij Van der Molen in Blankenham, net over de grens in Overijssel, en lieten zich beïnvloeden door het thema van de expositie Drift en de locatie: het Waterloopbos.

Het Waterloopbos is een natuurlaboratorium, waarin waterbouwprojecten getest werden voordat ze in het echt werden gebouwd. De gemeente Rotterdam experimenteerde er bijvoorbeeld met waterstromen en –keringen. Zo wilde de havenstad weten hoe de stroming van de Nieuwe Maas zou reageren op de nog aan te leggen Willemsspoortunnel; in het bos werd de situatie in het klein nagebootst. Er was geen computer die het beter kon uitrekenen dan de werkelijkheid.

In 2002 verloor het bos zijn oude functie. De onderzoekers vertrokken, de installaties bleven als de resten van een veldslag. Een heerlijke plek voor een kunstenaar om geïnspireerd te raken.

In het werk van Toon Elfrink zie je de wateromgeving het meest duidelijk terug. Bij een vervallen proefopstelling waar machines grote golven maakten, bouwde hij een reusachtige golf van lange dunne wilgentenentakken. Bij het passeren van dit zeven meter hoge kunstwerk, over een smal houten plateau dat op het water ligt, komt de golf dreigend over je heen, als een steigerend paard.

Niet te missen is de installatie van Arvid Hagen. Op de plek waar eerder de waterstroming van de haven van Bangkok werd onderzocht, plaatste hij een groot houten slakkenhuis. Bij elke pas die je in de spiraalvormige cilinder zonder ramen zet, ga je minder zien. In het midden van de cilinder is een put gegraven, waarin de weerspiegeling van de lucht te zien. Op de bodem van de put drijven de wolken voorbij.

Dat de kunstenaar er “een stralend lichtbeeld van de oerknal van continue verandering” mee wil aangeven, zoals te lezen is op het bijschriftbordje, neem je voor lief. Want het beeld is wonderschoon.

De expositie Drift loopt tot 1 november 2012 in het Waterloopbos. De wandeling begint bij het bezoekerscentrum. Meer op Kunstbroedplaats.nl